วันพฤหัสบดีที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2553

ข้อมูลพื้นฐานเกี่ยวกับชนกลุ่มน้อยในประเทศจีน



เมชฌ สอดส่องกฤษ เรียบเรียง


สาธารณรัฐประชาชนจีนประกอบด้วยชนเผ่าต่างๆมากถึง 56 ชนเผ่า(ชนกลุ่มน้อยมี 55 รวมกลุ่มฮั่นซึ่งเป็นกลุ่มชนส่วนใหญ่ของประเทศเป็น 56) โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในมณฑลหยุนหนานมีมากถึง 25 ชนเผ่า ชนกลุ่มน้อยแต่ละชนเผ่ามีขนบธรรมเนียม ประเพณี ความเชื่อ การดำรงชีวิต การแต่งกายและที่สำคัญมีภาษาเป็นของตนเองแตกต่างกันไป ชนเผ่าบางกลุ่มกระจัดกระจายอยู่ทั่วไปในประเทศจีน แต่บางชนเผ่ารวมตัวกันอยู่บริเวณหนึ่งเท่านั้น ชนเผ่าต่างๆ บ้างเป็นผู้คนที่อยู่ติดดินแดนมาช้านาน บ้างอพยพเข้ามาภายหลัง หรือเป็นชนเผ่าที่เป็นชาติพันธุ์ของประเทศใกล้เคียง จำนวนประชากรของแต่ละชนเผ่ามีมากน้อยแตกต่างกันไป ชนเผ่าบางเผ่าเคยมีบทบาทสำคัญทางประวัติศาสตร์จีน กระทั่งเคยเรืองอำนาจครอบครองประเทศ ด้วยนโยบายชนกลุ่มน้อยที่ได้ผลของรัฐบาลจีน ชนกลุ่มน้อยทั้ง 55 เผ่า ดำรงและสืบทอดความเป็นชนเผ่าของตน และอยู่ร่วมกันอย่างสันติ
บทความนี้กล่าวถึงข้อมูลชนกลุ่มน้อยเผ่าต่างๆ ของจีน รวม 55 ชนเผ่า ในแต่ละชนเผ่ามีรายละเอียดเกี่ยวกับชื่อเรียกชนเผ่า ความเป็นมา รูปแบบเสื้อผ้าเครื่องแต่งกาย รูปพรรณสัณฐาน ถิ่นที่อยู่ ภาษาที่ใช้ และจำนวนประชากรอย่างสังเขป ผู้อ่านสามารถหาความรู้เพิ่มเติมจากที่อยู่ website ที่ให้ไว้ในตอนท้ายของแต่ละชนเผ่า ซึ่งผู้เขียนใช้เป็นแหล่งอ้างอิงในการเรียบเรียงบทความนี้ ชนเผ่าต่างๆ เรียบเรียงตามลำดับตัวอักษรภาษาอังกฤษ ดังต่อไปนี้

1.阿昌族 เผ่าอาชัง Achang ethnic minority group

http://tourism.yntv.cn/category/20105/2004/12/28/images/web_20041228_517.jpg
ข้อมูลสังเขปชนเผ่า
ชาวเผ่าอาชังอาศัยอยู่เขตปกครองตนเองชนกลุ่มน้อยเผ่าไตและชนชนกลุ่มน้อยเผ่าจิ่งโพ (傣族景颇族自治州) ในตำบลหลงชวน (陇川) ตำบลเหลียงเหอ (梁河) เมืองเต๋อหง (德宏) มณฑลยูนนานของประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน นอกจากนี้ยังมีกระจัดกระจายอยู่ที่หมู่บ้านอิ๋งเจียง (盈江) ลู่ซี (潞西) รุ่ยลี่ (瑞丽) เป่าซาน (保山) ของตำบลหลงหลิง(龙陵) และเถิงชง(腾冲) จากการสำรวจจำนวนประชากรครั้งที่ 5 ของจีนในปี 2000 ชนกลุ่มน้อยเผ่าอาชังมีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 33936 คน ภาษาอาชังจัดอยู่ในภาษาตระกูลจีน-ธิเบต สาขาธิเบตพม่า แขนงภาษาพม่า แบ่งออกเป็น 3 สำเนียงภาษาย่อยคือ สำเนียงเหลียงเหอ(梁河) สำเนียงหลงชวน (陇川) และสำเนียงลู่ซี(潞西) ไม่มีภาษาอักษรเป็นของตนเอง ภาษาหนังสือที่ใช้สื่อสารกันคืออักษรจีนและอักษรไต ชนกลุ่มน้อยเผ่านี้มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับชนกลุ่มน้อยเผ่าจิ่งโพ ชาวฮั่น ชาวไตและชาวไป๋มาแต่ครั้งประวัติศาสตร์แล้ว

2. 白族 เผ่าไป๋ Bai ethnic minority group
http://www.nationculture.com/folk/image/bai.jpg http://www.yn.xinhuanet.com/live/2006-11/16/xin_42110316213312504461.jpg

ข้อมูลสังเขปชนเผ่า
ชนเผ่าไป๋เป็นชนกลุ่มน้อยที่มีประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมอันยาวนานอาศัยอยู่บริเวณภาคตะวันตกเฉียงใต้ของจีน ที่สำคัญคือเขตปกครองตนเองเผ่าไป๋ (白族自治州) เมืองต้าหลี่ (大理) มณฑลยูนนาน (云南省) ได้แก่บริเวณเมือง ลี่เจียง (丽江) ปี้เจียง(碧江)เป่าซาน(保山) หนานหวา (南华) หยวนเจียง (元江) คุนหมิง(昆明) อันหนิง(安宁) และในเขตอำเภอปี้เจี๋ย (毕节) ของเมืองกุ้ยโจว (贵州) อำเภอเหลียงซาน (凉山)ของมณฑลเสฉวน (四川) อำเภอซังจื๋อ(桑植) ของมณฑลหูหนาน (湖南) ก็มีชนเผ่าไป๋อาศัยอยู่กระจัดกระจาย จากการสำรวจจำนวนประชากรครั้งที่ 5 ของจีนในปี 2000 ชนกลุ่มน้อยเผ่าไป๋มีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 1,858,063 คน ประชากรส่วนใหญ่พูดภาษาไป๋ ซึ่งจัดอยู่ในภาษาตระกูลจีน-ธิเบต สาขาธิเบตพม่า นอกจากนี้ภาษาที่ใช้ทั่วไปคือภาษาฮั่น ในสมัยราชวงศ์หยวนและหมิงเคยใช้ภาษาเฝิน (ภาษาไป๋) คือภาษาที่ใช้อักษรจีนเขียนแต่อ่านเป็นภาษาไป๋ (汉字白读)

3.ชนกลุ่มน้อยเผ่าเป่าอัน Bao an ethnic minority group
http://images.china.cn/images1/200607/341321.jpg
ข้อมูลสังเขปชนเผ่า


ชนกลุ่มน้อยเผ่าเป่าอันอาศัยอยู่ในบริเวณเขตปกครองตนเองเผ่าเป่าอัน,เผ่าตงเซี่ยง (东乡族),เผ่าซาลา (撒拉族)ในหุบเขาจีสือ (积石山) และมีบางส่วนที่อาศัยอยู่ในตำบลต่างๆ ในเขตปกครองตนเองเผ่าหุย(回族自治州) และตำบลสวินฮว่า (循化县) ของมณฑลชิงไห่ (青海省) จากการสำรวจจำนวนประชากรครั้งที่ 5 ของจีนในปี 2000 ชนกลุ่มน้อยเผ่าเป่าอันมีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 16,505 คน ภาษาที่ใช้คือภาษาเป่าอัน (保安语) จัดอยู่ในตระกูลภาษาอัลไต (阿尔泰语系) สาขาภาษามองโกล (蒙古语族) แต่ปัจจุบันส่วนใหญ่ใช้ภาษาฮั่น คำเรียกเผ่า “เป่าอัน” เป็นคำเรียกที่ชนเผ่านี้เรียกตนเอง ในอดีตด้วยเหตุที่นับถือศาสนาอิสลามและมีขนบธรรมเนียมคล้ายคลึงกับชนเผ่าหุย (回族) จึงถูกบุคคลภายนอกเรียกว่า เผ่าเป่าอันหุย (保安回) หลังจากที่ประเทศจีนก่อตั้งเป็นสาธารณรัฐประชาชนจีนขึ้น ชนเผ่านี้เลือกที่จะเรียกตนเองว่า เผ่าเป่าอัน (保安族)

4. 布朗族 เผ่าปู้หล่าง (ปลัง) Blang ethnic minority group
http://people.com.cn/media/200211/09/NewsMedia_220624.JPG
ข้อมูลสังเขปชนเผ่า
ชนกลุ่มน้อยเผ้าปู้หล่างอาศัยอยู่บริเวณตำบลเหมิงไห่ (勐海) ตำบลจิ่งหง(景洪) ของเขตปกครองตนเองเผ่าไต(傣族自治州) สิบสองปันนา(西双版纳) ในมณฑลยูนนาน และบริเวณตำบลซวงเจียง (双江) ตำบลหย่งเต๋อ(永德) ตำบลหยุน (云县) ตำบลเกิ๋งหม่า(耿马)ของเมืองหลินชัง (临沧) และบางส่วนอาศัยอยู่บริเวณ ตำบลหลันชัง(澜沧) ตำบลโม่เจียง (墨江) ของเมืองซือเหมา (思茅) จากการสำรวจจำนวนประชากรครั้งที่ 5 ของจีนในปี 2000 ชนกลุ่มน้อยเผ่าปู้หล่างมีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 91882 คน ภาษาที่ใช้คือภาษาปู้หล่าง (布朗语) จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก สาขามอญเขมร แขนงว้าปะหล่อง มีสำเนียงภาษาสองสำเนียงคือภาษาปลังกับภาษาอัลวา มีประชากรบางส่วนสามารถพูดภาษาไต ภาษาว้า และภาษาฮั่น(ภาษาจีน) ไม่มีภาษาอักษรเป็นของตนเอง แต่ใช้อักษรภาษาไตและอักษรจีน

5. 布依族 ชนกลุ่มน้อยเผ่าปูอี (ปูเยย) Bouyei ethnic minority group
http://www.zytzb.org.cn/zytzbwz/nation/image/buyi.jpg http://www.sznews.com/culture/images/site320060403 000874204191059182c301.jpg

ชนกลุ่มน้อยเผ่าปูเยยอาศัยอยู่ในเขตปกครองตนเองเฉียนหนาน(黔南) เฉียนซีหนาน (黔西南) เผ่าปูเยยและเผ่าแม้ว (布依族苗族自治州) ในเขต เมืองอันซุ่น (安顺市) และเมืองกุ้ยหยาง (贵阳市) นอกจากนี้ยังมีบางส่วนกระจัดกระจายอาศัยอยู่ในบริเวณเขตปกครองตนเองเฉียนตงหนานเผ่าแม้วและเผ่าต้ง (黔东南苗族侗族自治州) อำเภอถงเหริน(铜仁) ของเมืองจุนอี้ (遵义市) อำเภอปี้เจี๋ย(毕节)ของเมืองลิ่วผานสุ่ย (六盘水市) และเมืองหลัวผิง(罗平) ของมณฑลยูนนาน เมืองหนิงหนาน(宁南) และ เมืองฮุ่ยหลี่ (会理) ของมณฑลเสฉวน จากการสำรวจจำนวนประชากรครั้งที่ 5 ของจีนในปี 2000 ชนกลุ่มน้อยเผ่าปูเยยมีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 2,971,460 คน พูดภาษาปูเยย จัดอยู่ในตระกูลภาษาจีนธิเบต สาขาจ้วงต้ง แขนงจ้วงไต เป็นภาษาที่มีความใกล้ชิดกับภาษาจ้วงมาก ภาษาจ้วงสำเนียงจ้วงเหนือ เหมือนกันกับภาษาปูเยยที่พูดกันในตำบลวั่งโม่ (望漠) เช่อเฮิง(册亨) ตู๋ซาน(独山) อังหลง(安龙) และตำบลซิ่งอี้ (兴义) เดิมทีก่อนการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน ชนเผ่าปูเยยไม่มีภาษาเขียน และใช้อักษรจีนมาตลอด หลังการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีนแล้ว มีการสร้างภาษาเขียนเป็นของตนเองโดยใช้อักษรภาษาลาติน

6. 朝鲜族เผ่าเฉาเสี่ยน Korean ethnic minority group
http://www.chinaculture.org/img/2004-06/28/tu07_1807.jpg http://www.51766.com/img/1001/20041014chxfush1.jpg http://musicology.cn/Article/UploadFiles/200512/200512 4224452487.jpg

ข้อมูลสังเขปชนเผ่า
ชนกลุ่มน้อยเผ่าเฉาเสี่ยนอาศัยอยู่บริเวณ 3 มณฑลคือเฮยหลงเจียง (黑龙江) จี๋หลิน (吉林) เหลียวหนิง (辽宁) นอกจากนั้นกระจัดกระจายอาศัยอยู่บริเวณเขตปกครองตนเองมองเลียใน (内蒙古) ปักกิ่ง (北京) เซี่ยงไฮ้ (上海) หังโจว (杭州) กว่างโจว(广州) เฉิงตู(成都) จี่หนาน (济南) ซีอาน(西安) อู่ฮั่น(武汉) เป็นต้น ชาวเฉาเสี่ยนที่อาศัยอยู่บริเวณเขตปกครองตนเองเฉาเสี่ยน มณฑลจี๋หลินพูดและใช้ตัวหนังสือภาษาเฉาเสี่ยน ส่วนกลุ่มที่อาศัยกระจัดกระจายตามเมืองอื่นๆ ใช้ภาษาและอักษรจีนเป็นหลัก จากการสำรวจจำนวนประชากรครั้งที่ 5 ของจีนในปี 2000 ชนกลุ่มน้อยเผ่าเฉาเสี่ยนมีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 1,923,842 คน ชาวเฉาเสี่ยนเดิมทีตั้งถิ่นฐานอยู่ที่เกาะเกาหลี อพยพเข้าสู่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศจีนเมื่อ 300 ปีก่อน

7. 达斡尔族 ชนเผ่าตะอูร Daur ethnic minority group

http://www.tianshannet.com.cn/media/200508/12/NewsMedia_33069.jpg
http://big5.southcn.com/gate/big5/www.southcn.com/news/community/tpxw/200505160438_514431.jpg
ข้อมูลสังเขปชนเผ่า
ชนกลุ่มน้อยเผ่าตะอูรอาศัยอยู่บริเวณเขตปกครองตนเอง Morin Dawa Daur ในมองโกเลียใน(内蒙古) กลุ่มปกครองตนเองเอเวนกี(鄂温克) กลุ่มปกครองตนเองกลุ่มบุทา(布特哈) กลุ่มปกครองตนเองกลุ่มอาหรง (阿荣) และบริเวณเมืองจี๋จี๋ฮาร์ (齐齐哈尔) เมืองเมย์ลีส (梅里斯) เมืองฟูลาร์จี (富拉尔基) ตำบลหลงเจียง(龙江) ตำบลฟู่ยวี่ (富裕) ตำบลเนิ่นเจียง(嫩江) ตำบลอ้ายฮุย(爱辉) ของมณฑลเฮยหลงเจียง (黑龙江) นอกจากนี้ยังมีส่วนน้อยกระจัดกระจายอาศัยอยู่ในตำบลถ่าเฉิง (塔城) ของเมือง ซินเจียง(新疆) หลัก จากการสำรวจจำนวนประชากรครั้งที่ 5 ของจีนในปี 2000 ชนกลุ่มน้อยเผ่าตะอูรมีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 132,394 คน ภาษาที่ใช้คือภาษาตะอูร จัดอยู่ในตระกูลภาษาอัลไต สาขามองโกล ไม่มีภาษาอักษรเป็นของตนเอง ใช้อักษรภาษาจีน มีบางกลุ่มใช้ภาษาแมนจู (满文) ภาษามองโกล(蒙古文) และภาษาคาซัค Kazakstan (哈萨克文)


8. 傣族 ชนชาติไต dai zu Dai ethnic minority group
http://kepu.ccut.edu.cn/showimg.php?iid=1066 http://font.founder.com.cn/images/xdht-zm.gif http://cyc7.cycnet.com:8090/cycnews/upload_imgs/11-04082143.jpg
ข้อมูลสังเขปชนเผ่า
ชาวไตอาศัยอยู่ในมณฑลหยุนหนาน(云南) ในบริเวณเขตปกครองตนเองเผ่าไตสิบสิงปันนา (西双版纳) เขตปกครองตนเองเผ่าไตเผ่าจิ่งโป(景颇族) เมืองเต๋อหง(德宏) ตำบลปกครองตนเองเผ่าไต เผ่าว้า (佤族) เมืองเกิ่งหม่า(耿马) ตำบลปกครองตนเองเผ่าไตเผ่าลาหู่ (拉祜族) เมืองเมิ่งเหลียน(孟连) และมีกระจัดกระจายอยู่ตามเมืองอื่นๆ อีกกว่า 30 เมือง ในมณฑลหยุนหนานเช่น
ซินผิง(新平) หยวนเจียง(元江) จินผิง (金平) เป็นต้น ชาวไตตั้งบ้านเรือนอยู่ตามบริเวณเขตร้อนที่ราบหุบเขา จากการสำรวจจำนวนประชากรครั้งที่ 5 ของจีนในปี 2000 ชนกลุ่มน้อยเผ่าไตมีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 1,158,989 คน ภาษาที่ใช้คือภาษาไต(傣语) เป็นภาษาในตระกูลภาษาจีน-ธิเบต(汉藏语系) สาขาภาษาจ้วงต้ง(壮侗语族) แขนงภาษาจ้วงไต(壮傣语支) ชนเผ่าไตมีอักขระอักษร แต่ภาษาไตที่ชนเผ่าไตที่ใช้มีความแตกต่างกันในแต่ละท้องถิ่น อักขระภาษาไตมีการปรับปรุงใหม่ในปี 50 ของศตวรรษที่ 20

9. 德昂族 ชนกลุ่มน้อยเผ่าเตออัง De'ang ethnic minority group

http://www.dongbeifeng.com/bbs/text_img/0602/43fa6a06b9dac.jpg http://www.ehighsun.com/admin/article/upload/AC00005421_1.jpg
ข้อมูลสังเขปชนเผ่า
ชนเผ่าเตออังอาศัยอยู่อย่างกระจัดกระจายในมณฑลหยุนหนาน(云南) ในเขตปกครองตนเองเผ่าไต (傣族) เผ่าจิ่งโป(景颇族) เมืองเต๋อหง(德宏) และ ในตำบลต่างๆหลายตำบลของเมืองเต๋อหง เช่น เจิ้นคัง(镇康) เกิ๋งหม่า(耿马) หย่งเต๋อ(永德) เป่าซาน(保山) หลานชาง(澜沧) รวมบริเวณที่อยู่อาศัยของชนเผ่านี้กระจายครอบคลุมพื้นที่กว่า 3 หมื่นตารางกิโลเมตร นับเป็นชนเผ่าที่มีการตั้งถิ่นฐานกระจัดกระจายมาก การตั้งถิ่นฐานส่วนใหญ่มักอยู่ร่วมกับชนเผ่าจิ่งโป(景颇) เผ่าว้า(佤) และชาวฮั่น(汉) จากการสำรวจจำนวนประชากรครั้งที่ 5 ของจีนในปี 2000 ชนกลุ่มน้อยเผ่าเตออังมีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 17,935 คน ภาษาที่เผ่าเตออังใช้จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติค สาขามอญ-เขมร แขนงภาษาว้าเต๋อ แบ่งเป็น 3 สำเนียง คือ ปูเลย
ลูมาย ลัวจิน ไม่มีภาษาอักษร

10. 侗族 Dong ethnic minority group
http://jsyzl.com/images/nation/dong.jpg http://www.glyangshuo.com/photos/2006-4/DSC_T207.jpg
ข้อมูลสังเขปชนเผ่า
ชนเผ่าต้งอาศัยอยู่ในมณฑลกุ้ยโจว (贵州省) บริเวณเมืองหลีผิง (黎平) ฉงเจียง(从江) หรงเจียง (榕江) เทียนจู้ (天柱)จิ่นผิง(锦屏)ซานจุ้ย(三穗)เจิ้นหย่วน(镇远)เจี้ยนเหอ (剑河) ยวี่ผิง(玉屏) ในมณฑลหูหนาน(湖南省) บริเวณเมืองซินหว่าง(新晃) จิ้งเซี่ยน(靖县) ทงเต้า (通道) ในเขตปกครองตนเองเผ่าจ้วง มณฑลกว่างซี(广西) บริเวณตำบลซานเจียง (三江) หลงเซิ่ง(龙胜) หรงสุ่ย(融水) จากการสำรวจจำนวนประชากรครั้งที่ 5 ของจีนในปี 2000 ชนกลุ่มน้อยเผ่าต้งมีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 2,960,293 คน ภาษาที่ใช้คือภาษาต้ง(侗语) จัดอยู่ในภาษาตระกูลจีนธิเบต(汉藏语系) สาขาภาษาจ้วงต้ง(壮侗语族) แขนงภาษาต้งสุย(侗水语支) แบ่งออกเป็นสองสำเนียงภาษาคือ สำเนียงต้งเหนือ และสำเนียงต้งใต้ ไม่มีภาษาอักษรอเป็นของตัวเอง ส่วนใหญ่ใช้อักษรจีน กระทั่งในปี ค.ศ. 1958 มีการประดิษฐ์ภาษาอักษรโดยใช้อักษรภาษาลาตินขึ้นใช้

11. 东乡族 ชนกลุ่มน้อยเผ่าตงเซียง Dongxiang ethnic minority group

http://bbsimg.qq.com/2005/09/30/001/716.jpg http://culture.ccnt.com.cn/dbfile/2006/05/09/1999/000.jpg

ข้อมูลสังเขปชนเผ่า
ตั้งแต่อดีตชนกลุ่มน้อยเผ่าตงเซียงอาศัยอยู่บริเวณเมืองเหอโจว (河州) ปัจจุบันคือตำบลหลินเซี่ย(临夏)ของ มณฑลกานซู่(甘肃) หมู่บ้านตะวันออก ภาษาจีนออกเสียงคำว่าตะวันออกว่า “ ตงเซียง ” จึงใช้คำบอกสถานที่อยู่เป็นคำเรียกชื่อชนกลุ่มน้อยเผ่านี้ แต่ชนกลุ่มน้อยเผ่าตงเซียงเรียกตัวเองว่า “ซาร์ทา” (撒尔塔) ก่อนการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน เรียกชื่อชนกลุ่มนี้หลายชื่อ เช่น “ตงเซียงหุยหุย”( 东乡回回), “มองโกลตงเซียง” ( 东乡蒙古), “ชาวเผ่าตงเซียง”( 东乡土人) ปัจจุบันชาวเผ่าตงเซียงอาศัยอยู่ในบริเวณตำบลปกครองตนเองตงเซียง เขตปกครองตนเองเผ่าหุย (回族) ตำบลหลินเซี่ย นอกจากนี้ยังมีกระจัดกระจายอาศัยอยู่บริเวณเมืองหลานโจว(兰州) กว่างเหอ(广河) ตำบลเหอเจิ้ง(和政) ตำบลหลินเซี่ยของมณฑลกานซู่ และบริเวณอำเภออีหลี (伊犁) ของมณฑลซิงเจียง(新疆) จากการสำรวจจำนวนประชากรครั้งที่ 5 ของจีนในปี 2000 ชนกลุ่มน้อยเผ่าตงเซียงมีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 513,805 คน ภาษาที่ใช้คือภาษาตงเซียง จัดอยู่ในภาษาตระกูลอัลไต(阿尔泰语系) สาขามองโกล(蒙古语族) ชาวตงเซียงไม่มีภาษาอักษร ส่วนใหญ่พูดภาษาฮั่นได้และใช้อักษรจีน

12. 独龙族 ชนกลุ่มน้อยเผ่าตรุง Drung ethnic minority

http://www.gov.cn/test/images/images/00123f3c47bd05ad506901.jpg http://www.ynethnic.gov.cn/images/mzjj26_04.jpg
ข้อมูลสังเขปชนเผ่า
ชาวเผ่าตรุงอาศัยอยู่บริเวณสองฝั่งแม่น้ำตรุง (独龙河) ซึ่งเป็นเขตติดต่อกันของเขตปกครองตนเองนู่เจียง (怒江) เผ่าลี่ลี่ (傈傈族) และตำบลปกครองตนเองก้งซาน (贡山)เผ่าตรุงเผ่านู่(怒族)ของมณฑลหยุนหนาน(云南省) และยังมีส่วนน้อยที่กระจัดกระจายอยู่ริมสองฝั่งแม่น้ำนู่ (怒江) บริเวณตอนเหนือของตำบลก้งซาน(贡山) จากการสำรวจจำนวนประชากรครั้งที่ 5 ของจีนในปี 2000 ชนกลุ่มน้อยเผ่าตรุงมีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 7,426 คน พูดภาษาตรุง เป็นภาษาในตระกูลจีนธิเบต(汉藏语系) สาขาธิเบตพม่า(藏缅语族) ภาษาของชนเผ่าตรุงทั้งสองบริเวณไม่แตกต่างกัน ไม่มีภาษาอักษร

13. 鄂伦春族Oroqen ethnic minority group

http://politics.people.com.cn/mediafile/200603/14/F200603141431451464676925.jpg
http://baike.baidu.com/lemma-php/uploadimg/1/11455355398114872_small.jpg
ข้อมูลสังเขปชนเผ่า
ชื่อเรียกชนเผ่า เอ้อหลุนชุน (鄂伦春) พบครั้งแรกในบันทึกสมัยราชวงศ์ชิงตอนต้น ชื่อ 《บันทึกพงศาวดารต้นตระกูลชิง 》ตอนที่ห้าสิบเอ็ด ในครั้งนั้นเรียกว่า เอ๋อเอ่อร์ทุน(俄尔吞) สมัยจักพรรดิ์คังซีปีที่ยี่สิบสอง (ค.ศ. 1683) ในพระราชโองการเดือนเก้า มีกล่าวถึงชนกลุ่มนี้โดยเรียกชื่อว่า เอ๋อหลัวชุน (俄罗春) จากนั้นชื่อนี้จึงใช้เรียกกันอย่างแพร่หลายและทั่วไป คำว่า เอ้อหลุนชุน (鄂伦春) มีสองความหมายคือ ชนเผ่าฝึกม้า และอีกความหมายหนึ่งหมายถึงชนชาวเขา จากการสำรวจจำนวนประชากรครั้งที่ 5 ของจีนในปี 2000 ชนกลุ่มน้อยเผ่าโอโรเก็นมีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 8,196 คน อาศัยอยู่บริเวณกลุ่มปกครองตนเองเมืองฮูลุนเปอร์มอง(呼伦贝尔盟) กลุ่มเอ้อหลุนชุน , กลุ่มปกครองตนเองเมืองปูเทอฮา(布特哈) กลุ่มปกครองตนเองเมืองโมลีทวา (莫力达瓦 ) กลุ่มตะอูร์ (达斡尔族) ในบริเวณเขตปกครองตนเองของมองโกเลียใน (内蒙古) นอกจากนี้ยังมีกระจายอาศัยอยู่บริเวณมณฑลเฮยหลงเจียง เช่น ตำบลฮูหม่า(呼玛) อ้ายฮุย(爱辉) ซวิ่น เค่อ (逊克) เจียอิน(嘉荫) เป็นต้น ภาษาที่ใช้คือภาษาเอโรเก็น จัดอยู่ในภาษาตระกูลอัลไต สาขาภาษาหม่าน-ทงกุส (Tungus) ไม่มีภาษาอักษร ส่วนใหญ่ใช้อักษรจีน และมีบางส่วนใช้อักษรมองโกล

14. 俄罗斯族 ชนกลุ่มน้อยเผ่ารัสเซีย Russian ethnic minority group

http://news.xinhuanet.com/ziliao/2005-04/21/xinsrc_4120402211412619375717.jpg
http://www.tianshannet.com.cn/media/200606/22/NewsMedia_66369.jpg
ข้อมูลสังเขปชนเผ่า
ชาวรัสเซียที่อาศัยอยู่ในประเทศจีนเป็นทายาทชาวรัสซียที่อพยพเข้ามาอาศัยในประเทศจีนแต่ครั้งอดีต อาศัยอยู่ในบริเวณเมือง อีหลี (伊犁) ถ่าเฉิง(塔城) อาเล่อไท่(阿勒泰) อูลุมชี (乌鲁木齐) ในเขตปกครองตนเองเวยอูร์
[1](维吾尔Uyghur ) ของมณฑลซินเจียง(新疆) จากการสำรวจจำนวนประชากรครั้งที่ 5 ของจีนในปี 2000 ชนกลุ่มน้อยเผ่ารัสเซียมีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 15,609 คน พูดภาษารัสเซีย จัดอยู่ในภาษาตระกูลอินโดยุโรเปียน สาขาภาษาสลาฟ ภาษาอักษรคือภาษารัสเซีย

15. 鄂温克族 ชนกลุ่มน้อยเผ่าเอเวนกิ Ewenki ethnic minority group

http://www.51766.com/img/1001/1152513901261.jpg http://www.cctv.com/program/zbzg/20031117/images/100442_14.jpg
ข้อมูลสังเขปชนเผ่า
ในอดีตชนเผ่าเอเวนกิอาศัยอยู่ในพื้นที่ต่างๆของจีน และมีชื่อเรียกต่างๆกันไปตามแต่ละพื้นที่ เช่น ซัวหลุน(索伦) ทงกุส (Tungus) ยาคุท (Yakut) ในปี 1957 ชนกลุ่มนี้ยอมรับตัวเองในชื่อ เอเวนกิ และใช้เรียกชนเผ่าของตนที่กระจายอยู่ในทุกที่ด้วยชื่อเดียวกันนี้ หมายความว่า “ผู้คนที่อาศัยอยู่ในหุบเขาใหญ่” ชาวเผ่า เอวนกิอาศัยอยู่ในกลุ่มปกครองตนเองเมืองฮูลุนเปอร์มอง (呼伦贝尔盟) เผ่าเอเวนกิ และในบริเวณกลุ่มปกครองตนเองกลุ่มเฉินปาร์ฮู กลุ่มปูเทอฮา กลุ่มอาหรง กลุ่มเออร์กูนาจัว กลุ่มโมลีตาวาร์ กลุ่มปกครองตนเองเผ่าตะอูร์ และบริเวณเขตปกครองตนเองเผ่าเอ๋อหลุนชุนในมณฑลเฮยหลงเจียง นอกจากนี้ยังอาศัยปะปนอยู่กับชนเผ่าอื่นๆ เช่น มองโกล ตะอูร ชาวฮั่น เอเรเก็น แต่บริเวณที่อาศัยแน่นอนและมีจำนวนประชากรมากได้แก่กลุ่มปกครองตนเองเอเวนกิ บริเวณทุ่งหญ้าตะวันตกซิ่งอันหลิง จากการสำรวจจำนวนประชากรครั้งที่ 5 ของจีนในปี 2000 ชนกลุ่มน้อยเผ่าเอเวนกิมีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 30,505 คน พูดภาษาเอเวนกิ จัดอยู่ในภาษาตระกูลอัลไต สาขาหม่าน-ทงกุส (Tungus) แขนงภาษาทงกุส (Tungus) โดยมีสำเนียงภาษาที่แตกต่างกัน 3 สำเนียงคือ ไฮลาร์ เชนปาร์ฮู อาวลูกูยา ไม่มีภาษาอักษร เด็กชาวเอเวนกิเข้าเรียนในโรงเรียนพิเศษของชนกลุ่มนี้ใช้ภาษามองโกล ส่วนประชากรทั่วไปใช้ภาษาฮั่น
16. 高山族 ชนกลุ่มน้อยเผ่าเกาซาน Gaoshan ethnic minority group
http://library.zsu.edu.cn/taiwan/general/pic0081.jpg
http://www.chinaculture.org/img/2005-07/22/xin_1207022216165862806525.jpg
ข้อมูลสังเขปชนเผ่า
ชนกลุ่มน้อยเผ่าเกาซานอาศัยอยู่บริเวณที่เป็นภูเขาสูงบนเกาะแถบติดชายทะเลด้านตะวันออกของเกาะไต้หวันที่เรียกว่า จ้งกู่ผิงหยวน(纵谷平原) และบริเวณหลันหลิ่ง(兰屿) ชาวไต้หวันเรียกชนกลุ่มนี้ว่า “พี่น้องชาวเขา” (山地同胞) ในบริเวณดังกล่าวมีประชากรชาวเขาอยู่มากกว่าสิบกลุ่ม มีภาษาต่างๆกัน อาศัยเป็นกลุ่มๆแยกจากกัน เช่น ชาวอาเหม่ย (阿美人) ชาวไท่หย่า (泰雅人) ชาวผายวัน(排湾人) ชาวปูนอง(布农人) ชาวหลูไข่ (鲁凯人) ชาวเปยหนาน(卑南人) ชาวเฉา(曹人) ชาวไซ่เซี่ย(赛夏人) ชาวหยาเหม่ย (雅美人)เป็นต้น คนเหล่านี้เนื่องจากอาศัยอยู่คละเค้าปะปนกัน แต่งงานข้ามเผ่ากัน กระทั่งแต่งงานกับคนจีนเผ่าฮั่น ทำให้ความเป็นชนเผ่าค่อยๆถูกกลืนไปเป็นชาวฮั่นเสียส่วนมาก ตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบัน ชนกลุ่มนี้กลายมาเป็นชาวฮั่นอย่างเต็มตัวกว่าแสนคน รับวัฒนธรรม และภาษาฮั่นมากมายจบไม่เหลือความเป็นชนเผ่าแต่ดั้งเดิม กระทั่งศตวรรษที่ 19 หลอมรวมเป็นกลุ่มเดียวกันกับชาวฮั่น จากการสำรวจจำนวนประชากรครั้งที่ 5 ของจีนในปี 2000 ชนกลุ่มน้อยเผ่าเกาซานมีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 4,461 คน และมีบางส่วนอพยพเข้าสู่แผ่นดินใหญ่ ชาวเกาซานเดิมมีภาษาพูดเป็นของตนเอง จัดอยู่ในภาษาตระกูลเกาะใต้ สาขาภาษาอินโดนีเซีย ไม่มีภาษาเขียน

17. 仡佬族 ชนกลุ่มน้อยเผ่ายีลาว Gelao ethnic minority group

http://www.gov.cn/test/images/images/00123f3c47bd05a9a21d02.jpg http://www.netguilin.cn/minsufengqing/img/ylz.jpg

ข้อมูลสังเขปชนเผ่า
ชนเผ่ายีลาวเป็นชนเผ่าเก่าแก่และดั้งเดิมที่สุดเผ่าหนึ่งที่อาศัยอยู่บริเวณที่ราบสูงหยุนกุ้น() ส่วนใหญ่กระจายอาศัยอยู่บริเวณตะวันตกเฉียงเหนือ ตะวันตกเฉียงใต้ และทางตอนเหนือของมณฑลกุ้ยโจว ครอบคลุมพื้นที่กว่า 20 เมืองเช่น จุนอี้(遵义) เหรินหวน(仁怀) อันซุ่น(安顺) กวานหลิ่ง(关岭) ผู่อัน(普安) ชิงเจิ้น(清镇) ผิงป้า (平坝) เฉียนซี(黔西) ต้าฟัง (大方) จือจิน(织金) จินซา(金沙) เจินฟง(贞丰) ฉิงหลง (晴隆) ลิ่วจือ(六枝) สุ่ยเฉิง(水城) เป็นต้น มีบางส่วนกระจายอาศัยอยู่บริเวณเขตปกครองตนเองเผ่าจ้วงในมณฑลกว่างซี และบริเวณกว่างหนาน(广南) หม่าซ่ง (马松) ฟู่หนิง ของเขตปกครองตนเองเหวินซานเผ่าจ้วง เผ่าแม้ว ในมณฑลหยุนหนาน จากการสำรวจจำนวนประชากรครั้งที่ 5 ของจีนในปี 2000 ชนกลุ่มน้อยเผ่ายีลาวมีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 579,357 คน ด้วยเหตุที่ชนชาวยีลาวมีจำนวนประชากรไม่มากนักประกอบกับการอาศัยอยู่อย่างกระจัดกระจาย ทำให้ภาษาของชาวยีลาวในแต่ละท้องที่แตกต่างกัน กระทั่งไม่สามารถสื่อสารกันรู้เรื่อง ปัจจุบันมีชาวยีลาวอยู่จำนวนน้อยมากที่พูดภาษายีลาวของตนได้ เพราะเหตุความแตกต่างของสำเนียงภาษาในแต่ละท้องถิ่นชาวยีลาวใช้ภาษาจีนเป็นภาษากลางในการติดต่อสื่อสารกัน มีบางส่วนใช้ภาษาของชนเผ่าอี๋ ภาษาแม้ว ภาษาปูเยย ชาวยีลาวบางที่สามารถพูดได้ถึง 4 ภาษาเลยทีเดียว ภาษาดั้งเดิมของชาวยีลาวชื่อภาษายีลาว จัดอยู่ในภาษาตระกูลจีนธิเบต แต่ยังไม่สามารถระบุได้ชัดเจนว่าจัดอยู่ในสาขาภาษาและแขนงภาษาใด ไม่มีภาษาอักษร

18. 哈尼族 ชนกลุ่มน้อยเผ่าฮานี Hani ethnic minority group

http://www.ynethnic.gov.cn/images/mzjj04_02.jpg
http://news.xinhuanet.com/ziliao/2005-04/21/xinsrc_02204022216320603105135.jpg http://tech.tom.com/dimg/a/d/a51f0a8d980dfec1d8e625e3d37452b7969f.jpg
ข้อมูลสังเขปชนเผ่า
ชนเผ่าฮานีอาศัยอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของมณฑลหนุนหนาน แถบหุบเขาอายหลาว ด้านตะวันตกของคลองโหยวหง ซึ่งเป็นตอนปลายของแม่น้ำหลี่ รวมพื้นที่หลายตำบลเช่น ซินผิง(新平) เจิ้นหยวน(镇源) มั่วเจียง(墨江) หยวนหง(元江) หงเหอ(红河) หยวน หยาง(元阳) ลวี่ชุน(绿春) จินผิง(金平) เจียงเฉิง(江城) เป็นต้น จากการสำรวจจำนวนประชากรครั้งที่ 5 ของจีนในปี 2000 ชนกลุ่มน้อยเผ่าฮานีมีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 1,439,673 คน พูดภาษาฮานี จัดอยู่ในภาษาตระกูลจีนธิเบต สาขาธิเบตพม่า แขนงภาษาอี๋ ไม่มีภาษาอักษร ในปี 1957 รัฐบาลจีนได้สนับสนุนและให้ความช่วยเหลือในการพัฒนาอักษรขึ้นใช้ โดยใช้อักษรภาษาลาติน

19. 哈萨克族ชนกลุ่มน้อยเผ่าคาซัค Kazak ethnic minority group

http://www.e56.com.cn/system_file/jianzu/image/hasakezu-2.jpg http://unn.people.com.cn/mediafile/200501/07/F2005010714040400000.jpg
ข้อมูลสังเขปชนเผ่า
ชนกลุ่มน้อยเผ่าคาซัค (Kazakstan) อาศัยอยู่บริเวณ เขตปกครองตนเองเวยอุร์ (维吾尔) กลุ่มปกครองตนเองอีหลีคาซัค(伊犁) กลุ่มปกครองตนเองมู่เหล่ยคาซัค(木垒哈萨克) และตำบลปกครองตนปาหลีคุนคาซัค(巴里坤哈萨克) ของมณฑลซินเจียง นอกจากนี้ยังมีจำนวนน้อยที่กระจัดกระจายอยู่ตามตำบลปกครองตนเองอาคซายคาซัค (阿克赛哈萨克) ของมณฑลกานซู่ และเขตปกครองตนเองไห่ซีมองโกลคาซัค(海西蒙古族哈萨克) ของมณฑลชิงไห่ จากการสำรวจจำนวนประชากรครั้งที่ 5 ของจีนในปี 2000 ชนกลุ่มน้อยเผ่ามีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 1,250,458 คน ประชากรส่วนใหญ่อาศัยรวมตัวกันอยู่ที่เขตปกครองตนเองเวยอุร์ พูดภาษาคาซัค จัดอยู่ในภาษาตระกูลอัลไต สาขาภาษาเทอกิค(Turkic) ชาวคาซัคตั้งแต่อดีตเคยใช้ภาษา Kyrgyz – Kypchak และภาษา Yugur หลังจากที่ศาสนาอิสลามได้เผยแพร่เข้ามาสู่ชนเผ่าคาซัคในปี 1959 แล้ว ได้พัฒนาภาษาอักษรขึ้นใช้โดยใช้อักษรภาษาลาติน แต่ใช้ไม่แพร่หลายมากนัก กระทั่งปี 1982 กลับมาใช้ภาษาแบบดั้งเดิมที่เคยใช้ในอดีต ส่วนภาษาใหม่ที่เป็นอักษรลาตินใช้เพียงเป็นอักษรกำกับเสียงเท่านั้น

20. 赫哲族 ชนกลุ่มน้อยเผ่าเฮอเจน Hezhen ethnic minority group

http://www.chinaculture.org/img/2004-07/22/xinsrc_330701220937572327127.jpg http://bbsimg.qq.com/2005/09/30/001/771.jpg
ข้อมูลสังเขปชนเผ่า
ชนเผ่าเฮอเจนเป็นเผ่าดั้งเดิมที่มีประวัติศาสตร์อันยาวนานอยู่ติดแผ่นดินบริเวณภาคตะวันออกฉียงเหนือของจีนมาแต่อดีต ปัจจุบันอาศัยอยู่บริเวณตำบลถงเจียง(同江) เหราเหอ (饶河) ฝูหย่วน (抚远) ของมณฑลเฮยหลงเจียง มีบางส่วนกระจายอาศัยอยู่บริเวณตำบลฮว่าชวน (桦川) อีหลาน(依兰) ฟู่เหรา(富饶) ด้วยเหตุที่อาศัยอยู่ต่างพื้นที่กัน บางครั้งคำเรียกตัวเองมีความแตกต่างกันไปตามแต่ละท้องที่ บ้างเรียกตัวเองว่า น่าเปย(那贝) บ้างเรียกว่า น่าไหน่ (那乃) บ้างเรียกว่า น่าหนีเอ้า(那尼傲) จากการสำรวจจำนวนประชากรครั้งที่ 5 ของจีนในปี 2000 ชนกลุ่มน้อยเผ่าเฮอเจนมีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 4,640 คน พูดภาษาเฮอเจน จัดอยู่ในภาษาตระกูลอัลไต สาขาหม่าน-ทงกุส(Tungus) แขนงภาษาหม่าน ไม่มีภาษาอักษร ชนเผ่าขาดการสืบทอดปัจจุบันผสมผสานเป็นชาวฮั่นแล้ว

21. 回族 ชนกลุ่มน้อนเผ่าหุย Hui ethnic minority group

http://www.kmtrip.net/mingzu/images/hui/hui_05.jpg http://mw.jl.gov.cn/jlmz/mzgk/W020051225507194291957.jpg
ข้อมูลสังเขปชนเผ่า
ชาวเผ่าหุยเป็นชนกลุ่มน้อยที่กระจัดกระจายมากที่สุด อาศัยอยู่ทั่วประเทศจีน ที่สำคัญรวมตัวกันอาศัยอยู่บริเวณเขตปกครองตนเองเผ่าหุยเมืองหนิงเซี่ย นอกจากนี้ในบริเวณมณฑลกานซู๋ ชิงไห่ หยุนหนาน เหอเป่ย ซานตง เหอหนานก็มีชุมชนชาวหุยเล็กบ้างใหญ่บ้างอาศัยอยู่ประปราย จากการสำรวจจำนวนประชากรครั้งที่ 5 ของจีนในปี 2,000 ชนกลุ่มน้อยเผ่าหุยมีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 9,816,802 คน ชาวหุยอยู่ร่วมกับชาวฮั่นมาเป็นเวลาช้านาน ปัจจุบันพูดภาษาฮั่น และหากอยู่ในชุมชนเผ่าอื่นก็จะเรียนรู้ภาษาของเผ่าใกล้เคียง

22. 基诺族ชนกลุ่มน้อยเผ่าจีโน Jino ethnic minority group

http://www.kmtrip.net/mingzu/images/jinuo/jinuo_03.jpg http://www.kmtrip.net/mingzu/images/jinuo/jinuo_01.jpg
http://www.goyn.com/pic/200651711828774.JPG
ข้อมูลสังเขปชนเผ่า
“จีโน” เป็นคำเรียกที่เผ่านี้เรียกตัวเอง หมายความว่า “ทายาทของลุง” หรือ “ชนเผ่าที่เคารพลุง” อาศัยอยู่บริเวณเขตปกครองตนเองเผ่าไตสิบสองปันนา บ้านจีโน ของมณฑลหยุนหนาน และมีบางส่วนกระจายอาศัยอยู่บริเวณหุบเขาบ้านจีโน จากการสำรวจจำนวนประชากรครั้งที่ 5 ของจีนในปี 2,000 ชนกลุ่มน้อยเผ่าจีโนมีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 20,899 คน พูดภาษาจีโน จัดอยู่ในภาษาตระกูลจีนธิเบต สาขาธิเบตพม่าแขนงภาษาอี๋ ไม่มีภาษาอักษร

23. 京族ชนกลุ่มน้อยเผ่าจิง Jing ethnic minority
http://gogocn.com/admin/upload/2005421152046.jpg http://www.gov.cn/test/images/images/00123f3c47bd05ad4c6601.jpg
ข้อมูลสังเขปชนเผ่า
ชนกลุ่มน้อยเผ่าจิงเป็นกลุ่มที่มีจำนวนประชากรน้อยมาก เรียกตัวเองว่า “จิง” มาแต่ครั้งอดีต แต่คนภายนอกเรียกชนกลุ่มนี้ว่า “เยว่” จนปี ค.ศ. 1958 ทางจึงใช้ชื่อ “จิง” เป็นชื่อเรียกอย่างเป็นทางการ ชาวจิงอาศัยอยู่กลางหุบเขาอำเภอเจียงผิง ตำบลลี่เหว่ย อูโถว เหิงวั่ง ถันจี๋ หงขั่น จู๋ซานในเขตปกครองตนเองกลุ่มจ้วงของมณฑลกว่างซี จากการสำรวจจำนวนประชากรครั้งที่ 5 ของจีนในปี 2,000 ชนกลุ่มน้อยเผ่าจิงมีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 22,517 คน พูดภาษาจิง ภาษานี้เหมือนกับภาษาเวียดนาม แต่ชาวจิงส่วนใหญ่ในปัจจุบันใช้ภาษาจีน อักษรจีน และภาษากวางตุ้ง

24. 景颇族 ชนกลุ่มน้อยเผ่าจิงโพ Jingpo ethnic minority group

http://www.lotour.com/imagessnapshot/2006-6-9/40093_2.jpg http://www.kmtrip.net/mingzu/images/jingpo/jingpo_02.jpg
ข้อมูลสังเขปชนเผ่า
ชนกลุ่มน้อยเผ่าจิงโพอาศัยอยู่บริเวณเขตปกครองตนเองเผ่าไตเผ่าจิ่งโพเมืองเต๋อหง มณฑลหยุนหนาน ในบริเวณที่เป็นหุบเขา เช่นเขตตำบลลู่ซี(潞西) รุ่ยลี่(瑞丽) หล่งชวน (陇川) อิ๋งหง(盈江) และ ตำบลเหลียงเหอ (梁河) บ้านเพี่ยนหม่า(片马) กู่ลั่ง(古浪) กั่งฝาง(岗房) ในเขตปกครองตนเองนู่เจียง(怒江) เผ่าลีซู (傈僳族) นอกจากนี้ยังมีกระจัดกระจายอยู่บริเวณเมืองหลินชัง(临沧 )เขตปกครองตนเองเกิ๋งหม่า(耿马 ) ตำบลปกครองตนเองเผ่าไต และตำบลหลานชัง(澜沧 )ของอำเภอซือเหมา (思茅) จากการสำรวจจำนวนประชากรครั้งที่ 5 ของจีนในปี 2,000 ชนกลุ่มน้อยเผ่าจิงโปมีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 132,143 คน พูดภาษาจิง โพ จัดอยู่ในภาษาตระกูลจีนธิเบต สาขาธิเขตพม่า แขนงภาษาจิ่งโพ นอกจากนี้บางกลุ่มพูดภาษาไจวา (Zaiwa language) ที่จัดอยู่ในสาขาภาษาพม่า มีภาษาเขียนที่พัฒนาขึ้นภายหลังโดยใช้อักษรลาติน

25. 柯尔克族Kirgiz ethnic minority group

http://www.cnmuseum.com/images/nation/kekz.jpg http://www.xjkz.gov.cn/kzly/images/416.jpg
ข้อมูลสังเขปชนเผ่า
“Kirgiz” เป็นภาษาเทอกิค(Turkic) ที่ชาว Kirgiz ใช้เรียกตนเอง ความหมายคือ “สาวสิบสี่คน” และก็มีคนตีความหมายไปหลายๆ แบบ บ้างก็ว่า “สี่สิบเผ่า” บ้างว่า “ชาวเขาเลี้ยงสัตว์เร่ร่อน” บ้างก็ว่า “สีแดง” แต่ที่เป็นที่ยอมรับก็คือ “สาวสี่สิบนาง” ชาว Kirgiz อาศัยอยู่บริเวณเขตปกครองตนเอง Qizilsu Qirghiz ในมณฑลซินเจียง นอกจากนั้นกระจัดกระจายอยู่ตามเมือง อีหลี (伊犁) ถ่าเฉิง (塔城) อาเค่อซู( ) คาเซิน(阿克苏) นอกจากนี้ยังประปรายมีอยู่ในตำบลฟู่-ยวี่(富裕) ของมณฑลเฮยหลงเจียง จากการสำรวจจำนวนประชากรครั้งที่ 5 ของจีนในปี 2,000 ชนกลุ่มน้อยเผ่า Kirgiz มีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 160,823 คน พูดภาษาเทอกิค (Turkic) จัดอยู่ในภาษาตระกูลอัลไต สาขาเทอกิค(Turkic) มีภาษาเขียนที่พัฒนามาจากอักษรอาหรับ ชาว Kirgiz ในซินเจียงใต้พูดภาษา Uyghur ชาว Kirgiz ในซินเจียงเหนือเหนือพูดภาษา Kazakstan ส่วนกลุ่มที่อยู่ในเฮยหลงเจียงพูดภาษามองโกล และภาษาฮั่น

26. 拉祜族ชนกลุ่มน้อยเผ่าลาหู่ Lahu ethnic minority group
http://www.e56.com.cn/system_file/minority/lahuzu/fengsu.files/lahu1.jpg
http://www.yunnantravel.com.cn/mingzu/images/lahu/lahu_004.jpg
ข้อมูลสังเขปชนเผ่า
ชาวเผ่าลาหู่อาศัยอยู่บริเวณภูเขาด้ายตะวันตกเฉียงใต้ของมณฑลหยุนหนาน เรียกตัวเองว่า “ลาหู่” แต่บุคคลภายนอกเรียกชนเผ่านี้ต่างกันไปหลากหลายชื่อ เช่น หลัวเฮย(倮黑) เกอชัว (哥搓) เหมี่ยน(缅) มูเซอ (目舍) คุชง (苦聪) เป็นต้น อาศัยอยู่แถบลุ่มน้ำหลานชัง(澜沧) บริเวณเมืองซือเหมา (思茅) หลินชัง (临沧) ในบริเวณที่เป็นเขตแดนที่ติดต่อได้แก่เขตปกครองตนเองสิบสองปันนา เขตปกครองตนเองเผ่าฮานี(哈尼) เผ่าอี๋ (彝族)และเมืองยวี่ซี(玉溪) ก็มีชนเผ่าลาหู่อาศัยอยู่ แต่ชาวลาหู่ประมาณ 80%รวมตัวกันอาศัยอยู่ที่ตะวันตกของแม่น้ำหลานชัง จากการสำรวจจำนวนประชากรครั้งที่ 5 ของจีนในปี 2,000 ชนกลุ่มน้อยเผ่า ลาหู่ มีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 453,705 คน พูดภาษาลาหู่ จัดอยู่ในภาษาตระกูลจีนธิเบต สาขาธิเบตพม่า แขนงภาษาอี๋ ชาวลาหู่อาศัยอยู่ร่วมกับชาวฮั่นและชาวไตมาเป็นเวลาช้านาน ส่วนมากสามารถพูดภาษาไตและภาษาฮั่นได้ ในอดีตชาวลาหู่เคยใช้อักษรที่ประดิษฐ์ขึ้นจากภาษาลาตินโดยหมอสอนศาสนาตะวันตก กระทั่งปี ค.ศ. 1957 ได้พัฒนาขึ้นใช้อย่างเป็นทางการ

27. 黎族 ชนกลุ่มน้อยเผ่าหลี Li ethnic minority group

http://www.e56.com.cn/system_file/jianzu/image/lizu-2.jpg http://www.chinalizu.com/Files/photo/20059211836551.jpg
http://www.zytzb.org.cn/zytzbwz/nation/image/lizu.jpg
ข้อมูลสังเขปชนเผ่า
ชนกลุ่มน้อยเผ่าหลีอาศัยอยู่ตามเชิงเขาบริเวณตอนใต้ของมณฑลไหหลำในเขตตำบล ฉีหยง-จง(琼中 ) ไป๋ซา(白沙) ชังเจียง(昌江) ตงฟาง (东方 ) เล่อตง(乐东) หลิงสุ่ย(陵水 ) เป่าถิง (保亭 ) เมืองทงเสิน(通什 ) เมืองซานย่า(三亚) และยังมีกระจายอาศัยอยู่ทั่วไปบริเวณมณฑลไหหลำ เช่นที่ตำบล ว่านหนิง (万宁) ถุนชัง(屯昌) ฉีหยงไห่ (琼海) เฉิงม่าย (澄迈) กันเซี่ยน (儋县) ติ้งอัน(定安) สำเนียงภาษา การแต่งกาย แตกต่างกันไปตามแต่ละท้องที่ ชื่อเรียกตัวเองก็แตกต่างกันด้วย เช่น ปั้น(伴) ฉี(岐) ฉี่ (杞) เหม่ยฝู (美孚) เปิ่นตี้ (本地) เป็นต้น จากการสำรวจจำนวนประชากรครั้งที่ 5 ของจีนในปี 2,000 ชนกลุ่มน้อยเผ่า หลี มีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 1,247,814 คน ภาษาที่พูดคือภาษาหลี จัดอยู่ในภาษาตระกูลจีนธิเบต สาขาจ้วงต้ง แขนงภาษาหลี ปี 1957 ประดิษฐ์อักษรขึ้นใช้โดยใช้อักษรลาติน


28. 傈僳族 ชนกลุ่มน้อยเผ่าลีซู Lisu ethnic minority group


http://blogimg.focus.cn/upload/photo/blog151/1513493.jpg http://www.yunnantourism.com.cn/minorities/images/lisu.jpg
http://www.ynni.edu.cn/mzxy/nation%20cultrue/introduce%20nationalities/images/lisu.jpg
ข้อมูลสังเขปชนเผ่า
ชาวเผ่าลีซูเป็นชนกลุ่มน้อยที่เก่าแก่มากที่สุดกลุ่มหนึ่งของจีน อาศัยอยู่บริเวณเขตปกครองตนเองนู่เจียง (怒江)เผ่าลีซูของมณฑลหยุนหนาน ยังมีกระจัดกระจายอยู่ในตำบลและอำเภอต่างๆของมณฑลหยุนหนาน เช่นลี่เจียง(丽江 ) ตี๋ชิ่ง(迪庆) ต้าหลี่(大理) เป่าซาน(保山) เต๋อหง(德宏) ฉู่สีหยง (楚雄)หลินชัง(临沧) เป็นต้น ในมณฑลเสฉวน(四川)ก็มีชาวลีซูอาศัยอยู่ประปราย เช่นเมืองเหยียนหยวน(盐源) เหยียนเปียน (盐边) มู่หลี่(木里) เต๋อชัง(德昌) เป็นต้น จากการสำรวจจำนวนประชากรครั้งที่ 5 ของจีนในปี 2,000 ชนกลุ่มน้อยเผ่าลีซูมีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 634,912 คน พูดคือภาษาลีซู จัดอยู่ในภาษาตระกูลจีนธิเบต สาขาธิเบตพม่า แขนงภาษาอี๋

29. 珞巴族 Lhoba ethnic minority group
http://www.cnmuseum.com/images/nation/lb.jpg http://www.sinobuy.cn/admin/news/newsimg/356.jpg
http://www.gov.cn/test/images/images/00123f3c47bd05ad736402.jpg
ข้อมูลสังเขปชนเผ่า
ชนกลุ่มน้อยเผ่าโลห์ปาอาศัยอยู่บริเวณเมืองลั่ วหยวี๋ (洛渝) ที่อยู่ทางภาคตะวันออกเฉียงใต้ของเขตปกครองตนเองธิเบต และบริเวณรอยต่อกับมณฑลใกล้เคียง เช่น ตำบล ฉาหยวี๋ (察隅) โม่ทัว (墨脱) หมี่หลิน (米林) หลงจื่อ (隆子) เป็นต้น จากการสำรวจจำนวนประชากรครั้งที่ 5 ของจีนในปี 2,000 ชนกลุ่มน้อยเผ่าโลห์ปามีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 2,965 คน ชาวโลห์ปาที่อาศัยอยู่ตำบลโม่ทัวใช้ภาษาธิเบต นอกนั้นพูดภาษาของเผ่าตนเองคือภาษาโลห์ปา ซึ่งมีหลายสำเนียงแตกต่างกันไปตามแต่ละท้องถิ่น ภาษาโลห์ปาจัดอยู่ในภาษาตระกูลจีนธิเบต สาขาภาษาธิเบตพม่า

30. 满族 ชนกลุ่มน้อยชาวหม่าน Manchu ethnic minority group


http://bbsimg.qq.com/2005/09/30/001/852.jpg http://www.yunnantravel.com.cn/mingzu/images/man/man_01.jpg
http://wuzhenjun.com/i/manchuscript1.gif http://www.gxtv.cn/ws_qiangdang/ggqd/xzjh1/56mz/03.jpg
ข้อมูลสังเขปชนเผ่า
ชาวหม่านหรือที่รู้จักกันในชื่อ “ชาวแมนจู” เนื่องจากในอดีตเคยรุ่งเรืองเป็นราชวงศ์หนึ่งของจีน ชาวแมนจูจึงมีจำนวนมากอาศัยกระจายอยู่ทั่วไปในประเทศจีน แต่บริเวณที่มีชาวหม่านอาศัยอยู่มากได้แก่บริเวณมณฑลเหลียวหนิง และกระจายอยู่ในมณฑลต่างๆ เช่น จีหลิน(吉林) เฮยหลงเจียง(黑龙江) เหอเป่ย(河北) มองโกเลียใน(内蒙古) ซินเจียง(新疆) กานซู่(甘肃)ซานตง(山东 )เป็นต้น และตามเมืองต่างๆอีกเช่น ปักกิ่ง(北京) เทียนจิน(天津) เฉิงตู (成都) ซีอาน(西安) กว่างโจว (广州) อิ๋นชวน(银川) เป็นต้น มีการก่อตั้งชุมชนชาวหม่านขึ้นเป็นเขตปกครองตนเองมากมาย เช่นซิ่วเหยียน(岫岩) ฟ่งเฉิง(凤城) ซินปิน(新宾) ชิงหลง (青龙) ฟงหนิง (丰宁 ) เป็นต้น จากการสำรวจจำนวนประชากรครั้งที่ 5 ของจีนในปี 2,000 ชนกลุ่มน้อยเผ่าหม่าน มีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 10,682,263 คน พูดภาษาหม่าน จัดอยู่ในภาษาตระกูลอัลไต สาขา ภาษาหม่าน-ทงกุส(Tungus) แขนงภาษาหม่าน ภาษาเขียนของชาวหม่านพัฒนาขึ้นในปลายศตวรรษที่ 16 โดยได้แบบอย่างมาจากภาษามองโกล จากนั้นได้ยืมอักษรมองโกลมาใช้โดยเติมจุด เติมวงเรียกภาษาเขียนนี้ว่า “ภาษาหม่านที่มีวงและจุด”(有圈点的满文) หรือเรียกอีกชื่อว่า ภาษาหม่านใหม่ (新满文) ส่วนภาษาเขียนแบบดั้งเดิมที่ประดิษฐ์ขึ้นในปลายศตวรรษที่ 16 นั้นเรียกว่า “ภาษาหม่านแบบไม่มีวงและจุด” (有圈点的满文) เมื่ออ้ายซินเจวี๋ยหลัว (爱心觉罗 努尔哈赤) ซึ่งเป็นชาวหม่านได้สถาปนาราชวงศ์ชิงขึ้น ชาวหม่านอพยพเข้าสู่บริเวณที่ราบภาคกลางเป็นจำนวนมาก (ปัจจุบันคือบริเวณทางใต้ของแม่น้ำหวงเหอ อันเป็นพื้นที่ส่วนใหญ่ของมณฑลเหอหนาน ภาคตะวันตกของมณฑลซานตง และภาคใต้ของมณฑลเหอเป่ยและส่านซี) และมีปฏิสัมพันธ์กับชาวฮั่นไม่ว่าจะเป็นด้านเศรษฐกิจ วัฒนธรรม การดำรงชีวิตอย่างใกล้ชิด ชาวหม่านจึงค่อยๆ รับเอาอิทธิพลด้านภาษาของชาวฮั่นไปใช้ ปัจจุบันมีชาวหม่านน้อยมากที่รู้ภาษาหม่าน เช่นผู้สูงอายุ และชาวหม่านที่อาศัยอยู่บริเวณห่างไกลในมณฑลเฮยหลงเจียงเท่านั้น นอกนั้นใช้ภาษาจีนทั้งสิ้น


31. 毛南族 ชนกลุ่มน้อยเผ่าเหมาหนาน Maonan ethnic minority group

http://www.gov.cn/test/images/images/00123f3c47bd05a99edd02.jpg http://jsyzl.com/images/nation/maonan.jpg http://new.gog.com.cn/images/col89/06042918.jpg
ข้อมูลสังเขปชนเผ่า
ชนเผ่าเหมาหนานเป็นชนกลุ่มน้อยชาวภูเขาที่มีจำนวนประชากรไม่มาก แม้ว่าชาวเหมาหนานจะมีจำนวนประชากรน้อยแต่ด้วยประวัติศาสตร์อันยาวนานและวัฒนธรรมที่เป็นเอกลักษณ์ทำให้ชนเผ่านี้เป็นที่รู้จักของคนทั่วไป ศูนย์กลางที่มีขนเผ่าเหมาหนานอาศัยอยู่คือภูเขาเหมาหนาน (茅难山) ทางใต้ของตำบลหวนเจียง(环江) คือบริเวณที่เป็นเขื่อนถือเป็นศูนย์กลางการปกครองและเศรษฐกิจของชาวเหมาหนาน นอกจากนี้ยังมีส่วนน้อยกระจายอาศัยอยู่ในตำบลหนานตัน(南丹) และ ตูอัน (都安) จากการสำรวจจำนวนประชากรครั้งที่ 5 ของจีนในปี 2,000 ชนกลุ่มน้อยเผ่าเหมาหนาน มีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 10,716 คน พูดภาษาเหมาหนาน จัดอยู่ในภาษาตระกูลจีนธิเบต สาขาภาษาจ้วงต้ง แขนงภาษาต้งสุย ไม่มีภาษาอักษร ชาวเหมาหนานอาศัยอยู่ร่วมกับชาวจ้วง ชาวฮั่นมาเป็นเวลานาน ดังนั้นส่วนมากพูดภาษาจ้วงและภาษาจีนได้ ภาษาเขียนที่ใช้คืออักษรจีน

32. 门巴族 ชนกลุ่มน้อยเผ่ามนปา Monba ethnic minority group

http://mw.jl.gov.cn/jlmz/mzgk/W020051225488187114820.jpg http://iea.cass.cn/xs/xsdt/html/images/mzs_2003092216134185949.jpg
http://politics.people.com.cn/mediafile/200603/14/F200603141426072020012393.jpg
ข้อมูลสังเขปชนเผ่า
ชนเผ่ามนปามีถิ่นฐานอยู่ในเมืองเหมินหยวี (门隅) บริเวณตะวันออกเฉียงเหนือของเขตปกครองตนเอง ธิเบต กลางศตวรรษที่ 19 มีชาวมนปาบางส่วนหลบหนีจากการถูกกดขี่ใช้แรงงานทาสของชาวธิเบต อพยพหลบหนีไปทางตะวันออกและตั้งถิ่นฐานที่เมืองโม่ทัว (墨脱) จากการสำรวจจำนวนประชากรครั้งที่ 5 ของจีนในปี 2,000 ชนกลุ่มน้อยเผ่ามนปา มีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 8,923 คน พูดภาษามนปา จัดอยู่ในภาษาตระกูลจีนธิเบต สาขาภาษาธิเบตพม่า แขนงภาษาธิเบต ไม่มีภาษาเขียน ใช้อักษรธิเบต

33. 蒙古族Mengol ethnic minority group
http://www.qingis.com/files/sanbao.jpg
http://www.xj.xinhuanet.com/2006-06/15/xin_420603151120250299434.jpg
http://www.xj.xinhuanet.com/2006-06/15/xin_420603151120250299434.jpg
ข้อมูลสังเขปชนเผ่า
ชาวมองโกลส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในเขตปกครองตนเองมองโกล และกลุ่มปกครองตนเองเผ่ามองโกล ใน
ซินเจียง (新疆) ชิงไห่(青海) กานซู่(甘肃) เฮยหลงเจียง(黑龙江) จี๋หลิน(吉林) เหลียวหนิง (辽宁) และยังมีกระจัดกระจายอยู่ในพื้นที่ต่างๆของมณฑลหยุนหนาน เหอเป่ย เสฉวน หนิงเซี่ย ปักกิ่งเป็นต้น จากการสำรวจจำนวนประชากรครั้งที่ 5 ของจีนในปี 2,000 ชนกลุ่มน้อยเผ่ามองโกล มีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 5,813,947 คน พูดภาษามองโกล จัดอยู่ในภาษาตระกูลอัลไต สาขาภาษามองโกล แบ่งออกเป็นสาสำเนียงภาษาคือ มองโกเลียใน, Oirat-Khalkha, Khulkha-Buryat ภาษาอักษรที่ใช้อยู่ในปัจจุบันคือภาษาที่ประดิษฐ์ขึ้นจากภาษาฮุยกูร์ในต้นศตวรรษที่ 13 และพัฒนามาเรื่อยๆโดยนักภาษาศาสตร์ชาวมองโกล จนพัฒนาเป็นภาษามองโกลที่สมบูรณ์ดังที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน ศตวรรษที่ 17 ดาไลลามะได้ปรับปรุงอักษรมองโกลเพื่อใช้สำหรับภาษามองโกลสำเนียง Khulkha-Buryat อักษรนี้เรียกว่า ทัวเท่อ (托忒) ใช้สำหรับชาวมองโกลที่อาศัยอยู่ที่มณฑลซินเจียง



34. 苗族ชนกลุ่มน้อยเผ่าแม้ว Miao ethnic minority group
http://www.wear.cn/images/2006/02/07/20060207101607.jpg http://www.jsyzl.com/images/nation/miao.jpg
ข้อมูลสังเขปชนเผ่า
ชาวแม้วมีถิ่นฐานอยู่ในเมืองและมณฑลต่างๆในจีนหลายแห่ง เช่น กุ้ยโจว(贵州) หูหนาน(湖南) หยุนหนาน(云南) เสฉวน(四川) กว่างซี(广西) หูเป่ย(湖北) ไหหลำ(海南) ถิ่นที่มีชาวแม้วรวมตัวกันอยู่มากที่สุดคือ บริเวณรอยต่อทางทิศตะออกเฉียงใต้ของเมืองเฉียนกับเมืองเซียงเอ้อ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมืองเซียงซี นอกจากนี้ยังมีชาวแม้วกลุ่มเล็กๆกระจัดกระจายอยู่หุบเขาแม้วในมณฑลกว่างซี บริเวณรอยต่อของเมืองเตียนเฉียนกุ้ย กับชวนเฉียนเตียน จากการสำรวจจำนวนประชากรครั้งที่ 5 ของจีนในปี 2,000 ชนกลุ่มน้อยเผ่าแม้ว มีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 8,940,116 คน พูดภาษาแม้ว จัดอยู่ในภาษาตระกูลจีนธิเบต สาขาภาษาแม้วเย้า แขนงภาษาแม้ว ตั้งแต่อดีตชาวแม้วอพยพย้ายถิ่นที่อยู่หลายต่อหลายครั้ง ชุมชนชาวแม้วกระจัดการจายไปมาก เมื่อแยกกันอยู่เป็นเวลานาน ทำให้ภาษาที่ใช้มีความแตกต่างกัน ปัจจุบันภาษาแม้วแบ่งได้ 3 สำเนียงคือ สำเนียงเซียงซีตะวันออก (湘西) สำเนียงเฉียนตงกลาง (黔东)และสำเนียงชวนเฉียนเตียนตะวันตก(川黔滇) โดยที่สำเนียงชวนเฉียนเตียนตะวันตกยังแบ่งออกได้อีก 7 สำเนียงย่อย ชาวแม้วที่อาศัยอยู่ในเขตชนกลุ่มน้อยอื่นบางทีพูดภาษาของชนกลุ่มที่ใหญ่กว่าเช่นภาษาจีน ภาษาต้ง ภาษาจ้วง มีการขุดค้นทางโบราณคดีที่เป็นชุมชนโบราณของเผ่าแม้วพบศิลาจารึกที่คาดว่าจะเป็นอักษรของชาวแม้ว แต่ไม่มีการสืบทอดและสูญหายไป กระทั่งปี 1956รัฐบาลจีนได้ประดิษฐ์อักษรสำหรับชนเผ่าแม้วขึ้นโดยใช้อักษรลาติน และใช้ทั่วไปจนปัจจุบัน

35. 仫佬族 ชนกลุ่มน้อยเผ่ามูลาม Mulam ethnic minority group
http://www.nikerchina.com/xinchuantongwenhua/hunsu/nanbian1.jpg http://dance.jnu.edu.cn/DRESS-1/DRESS-56/mulao.jpg
http://bbs.lotour.com/UploadFile/2006-6/20066616202816975.jpg
ข้อมูลสังเขปชนเผ่า
ชาวมูลามเป็นเผ่าชาวเขาของจีนที่มีจำนวนประชากรไม่มากนัก เรียกตัวเองว่า “หลิง” (伶) บ้างเรียกว่า “จิ่น” (谨) ชาวจ้วงเรียกชนกลุ่มนี้ว่า “ปูจิ่น” (布谨) ชาวฮั้นเรียกชื่อชนกลุ่มนี้ว่า “หมู่หลาว” หลังการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีนเรียกชื่อชนกลุ่มน้อยกลุ่มนี้อย่างเป็นทางการว่าชนเผ่ามูลาว ประชากรชาวมูลามส่วนใหญ่อาศัยอยู่บริเวณตำบลปกครองตนเองเผ่ามูลามในเมืองหลัวเฉิง (罗城) ของมณฑลกว่างซี(广西) นอกจากนี้ยังมีกระจัดกระจายอยู่ตามตำบลอื่นๆ เช่น ซินเฉิง (忻城) อี๋ซาน (宜山) หลิ่วเฉิง (柳城) ตูอัน (都安) หวนเจียง(环江) เหอฉือ(河池) เป็นต้น ซึ่งอยู่ปะปนกับชนกลุ่มน้อยเผ่าอื่นได้แก่ จ้วง (壮) ฮั่น(汉) เย้า (瑶) แม้ว(苗) ต้ง(侗) เหมาหนาน(毛南) และสุ่ย (水) จากการสำรวจจำนวนประชากรครั้งที่ 5 ของจีนในปี 2,000 ชนกลุ่มน้อยเผ่ามูลาม มีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 207,352 คน พูดภาษามูลาม ซึ่งเป็นภาษาที่มีความใกล้ชิดกับภาษาเหมาหนาน(毛难语) ภาษาต้ง(侗语) และภาษาสุย(水语) ปัจจุบันชาวมูลามส่วนใหญ่รู้ภาษาจีนและใช้อักษรจีน

36. 纳西族ชนกลุ่มน้อยเผ่านาซี Naxi ethnic minority group

http://www.diqingtour.com/culture/FuShi/NaXi/Photo/photo1.jpg http://k43.pbase.com/u44/drlam/upload/28462932.8.jpg
http://iel.cass.cn/jjwx/image/dongbajing.jpg
ข้อมูลสังเขปชนเผ่า
ชาวเผ่านาซีมีถิ่นที่อยู่ในหมู่บ้านหย่งหนิง (永宁 ) เต๋อชิน (德钦) หย่งเซิ่ง (永胜) เฮ่อชิ่ง(鹤庆) เจี้ยนชวน (剑川)หลานผิง (兰坪) ในตำบลเหวยซี (维西) จงเตี้ยน(中甸) ซึ่งเป็นเขตปกครองตนเองเมืองลี่เจียงเผ่านาซี (纳西族自治县) ของมณฑลหยุนหนาน นอกจากนี้ในอำเภอเหยียนหยวน(盐源) เหยียนเปียน(盐边) มู่หลี่(木里) ของมณฑลเสฉวนและในอำเภอหมางคัง (茫康 ) ของธิเบตก็มีชาวเผ่านาซีอาศัยอยู่ ) จากการสำรวจจำนวนประชากรครั้งที่ 5 ของจีนในปี 2,000 ชนกลุ่มน้อยเผ่านาซี มีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 308,839 คน ใช้ภาษาภาษานาซี จัดอยู่ในภาษาตระกูลจีนธิเบต สาขาธิเบตพม่า แขนงภาษาอี๋ ในอดีตชาวนาซีมีอักษรภาพสื่อความหมายเรียกว่า “อักษรตงปา” (东巴文) และมีอักษรแบบแทนเสียงเรียกว่า “เกอปา” (哥巴文) แต่ไม่ได้ใช้แพร่หลาย และสูญหายไปในที่สุด ปัจจุบันชาวนาซีใช้ภาษาเขียนที่ประดิษฐ์ขึ้นจากอักษรลาตินในปี 1957



37. 怒族 ชนกลุ่มน้อยเผ่านู่ Nu ethnic minority group

http://www.yndaily.com/pic/2006/01/news_88_842571_5.jpg
http://www.toyunnan.com/xin/images/minzu/nu.jpg http://bbsimg.qq.com/2005/09/30/001/891.jpg
ข้อมูลสังเขปชนเผ่า
ชาวเผ่านู่ส่วนใหญ่มีถิ่นฐานอยู่ใน 3 อำเภอของมณฑลหยุนหนานได้แก่ ปี้เจียง(碧江 ) ฝูก้ง(福贡) ก้งซาน (贡山) นอกจากนี้ยังมีส่วนน้อยกระจายอยู่ในอีก 2 อำเภอคือ หลานผิง(兰坪) และ เหวยซี(维西)จากการสำรวจจำนวนประชากรครั้งที่ 5 ของจีนในปี 2,000 ชนกลุ่มน้อยเผ่านู่ มีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 28,759 คน ใช้ภาษาภาษานู่ จัดอยู่ในภาษาตระกูลจีนธิเบต สาขาธิเบตพม่า ภาษานู่ต่างสำเนียงในแต่ละพื้นที่มีความแตกต่างกันมาก ผู้คนที่อาศัยอยู่ต่างอำเภอกัน ไม่สามารถใช้ภาษานู่ที่ต่างสำเนียงกันสื่อสารกันเข้าใจได้ ไม่มีภาษาอักษร ส่วนใหญ่ใช้อักษรจีน

38. 普米族ชนกลุ่มน้อยเผ่าพูมี Pumi ethnic minority group
http://cul.yninfo.com/ynmz/tu/2006/4/1146192255_2/pic6
http://www.lotour.com/imagessnapshot/2006-4-24/36940_1.jpg http://www.cnyntrip.com/news/uploadimages/20050831153641.jpg
ข้อมูลสังเขปชนเผ่า
ชนเผ่าพูมี มีตั้งถิ่นฐานอยู่ที่อำเภอ หลานผิง(兰坪) ลี่เจียง(丽江) เหวยซี(维西) หย่งเซิ่ง (永胜) และเขตปกครองตนเองเผ่าอี๋ (彝族) อำเภอหนิงลั่ง (宁蒗 ) นอกจากนี้ยังมีบางส่วนอาศัยอยู่อำเภอเหยียน(盐源) หยวน และเขตปกครองตนเองธิเบตอำเภอมู่หลี่ (木里) มณฑลเสฉวน จากการสำรวจจำนวนประชากรครั้งที่ 5 ของจีนในปี 2,000 ชนกลุ่มน้อยเผ่าพูมี มีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 33,600 คน ใช้ภาษาภาษาพูมี จัดอยู่ในภาษาตระกูลจีนธิเบต สาขาธิเบตพม่า ชาวพูมีที่อำเภอหนิงลั่ง (宁蒗 ) เคยใช้ภาษาเขียนของภาษาธิเบต แต่ไม่เป็นที่นิยม ปัจจุบันใช้ภาษาจีน

39. 羌族 ชนกลุ่มน้อยเผ่าเชียง Qiang ethnic minority group


http://www.prcmap.com/images/sichuan/Img220121837.jpg http://www.scjiuzhaigou.com/images/qzgs.gif
http://www.prcmap.com/images/sichuan/Img220121833.jpg
ข้อมูลสังเขปชนเผ่า
ชาวเผ่าเชียงมีถิ่นฐานอยู่ที่กลุ่มปกครองตนเองเผ่าเชียงอำเภอเม่าเหวิน(茂汶) เหวินชวน(汶川 ) หลี่(理) เฮยสุ่ย (黑水)ซงพาน(松潘) ในเขตปกครองตนเองธิเบตอำเภออาป้า(阿坝 ) มณฑลเสฉวน ที่อำเภอเม่าเหวิน (茂汶) มีชาวเผ่าเชียงอาศัยรวมตัวกันมากที่สุด จากการสำรวจจำนวนประชากรครั้งที่ 5 ของจีนในปี 2,000 ชนกลุ่มน้อยเผ่าเชียง มีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 306,072 คน ใช้ภาษาภาษาเชียง จัดอยู่ในภาษาตระกูลจีนธิเบต สาขาธิเบตพม่า แบ่งเป็น 2 สำเนียงภาษาคือ กลุ่มที่อยู่ในอำเภอเม่าเหวิน(茂汶) เฮยสุ่ย (黑水) พูดภาษาเชียงสำเนียงเหนือ และกลุ่มที่อยู่ในอำเภออื่นๆ พูดภาษาเชียงสำเนียงใต้ ไม่มีภาษาอักษร ใช้อักษรจีนมาแต่ดั้งแต่อดีต

40. 撤拉族ชนกลุ่มน้อยเผ่าซลาร์ Salar ethnic minority group

http://infoimages.nmgnews.com/information/20060512/35929.jpg http://img.hc360.com/cloth/Info/images/img2/clzt.jpg

ข้อมูลสังเขปชนเผ่า
ชนเผ่าซลาร์มีถิ่นฐานอยู่บริเวณชายแดนของที่ราบสูงธิเบต ส่วนใหญ่อาศัยอยู่บริเวณกลุ่มปกครองตนเองเผ่าซลาร์อำเภอสวินฮว่า (循化) และเขตอำเภอปกครองตนเองใกล้เคียงคือ เขตปกครองตนเองเผ่าหุย (回族) หมู่บ้านกันกัน (甘郸) อำเภอฮว่าหลง(化隆) และกลุ่มปกครองตนเองเผ่าเป่าอัน(保安族) เผ่าซลาร์ อำเภอสือซาน(石山) อำเภอเซี่ยเหอ (夏河) อำเภออีหนิง(伊宁) เขตปกครองตนเองเวยอูร์(维吾尔Uyghur)ซินเจียง(新疆维吾尔自治区) เมืองอูรุมชี (乌鲁木齐市) ของ มณฑลกานซู่ (甘肃) ก็ชาวเผ่าซลาร์ส่วนน้อยกระจายอยู่ จากการสำรวจจำนวนประชากรครั้งที่ 5 ของจีนในปี 2,000 ชนกลุ่มน้อยเผ่าซลาร์ มีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 104,503 คน พูดภาษาภาษาซลาร์ จัดอยู่ในภาษาตระกูลอัลไต สาขาภาษาเทอกิค(Turkic) แขนงภาษา Hsiung-Nu;Hun ไม่มีภาษาเขียน ส่วนใหญ่ใช้ภาษาจีนและภาษาธิเบต

41. 畲族ชนกลุ่มน้อยเผ่าเซอ She ethnic minority group

http://www.chiyou.name/images/pt/shezhl.jpg http://www.chinapressusa.com/dalu/dlimg/200607030186_126229.jpg http://www.gov.cn/test/images/images/00123f3c47bd05a9786902.jpg
http://www.stardaily.com.cn/Upfiles2006/2006-7-4-0-35-47-0704-07-01.jpg
ข้อมูลสังเขปชนเผ่า
ชนเผ่าเซอมีถิ่นฐานอยู่ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน บริเวณมณฑลฝูเจี้ยน(福建) เจ้อเจียง(浙江) เจียงซี (江西) กว่างตง (广东)และอันฮุย(安徽) ส่วนใหญ่กว่า 90% อาศัยรวมตัวกันอยู่บริเวณที่เป็นภูเขาของมณฑลฝูเจี้ยนและเจ้อเจียง นับเป็นชนกลุ่มน้อยของจีนที่อาศัยกระจัดกระจายมากที่สุดกลุ่มหนึ่งชาวเซอ เรียกตัวเองว่า “ซานฮา” (山哈) หมายถึงผู้ที่อาศัยอยู่บนภูเขา แต่ในบันทึกประวัติศาสตร์ของจีนไม่มีกล่าวถึงชนกลุ่มนี้ พงศาวดารในสมัยถังมีบันทึกไว้ว่าชนที่อาศัยอยู่ที่บริเวณรอยต่อของฝูเจี้ยน กว่างตงและเจียงซีมีชนกลุ่มน้อยอาศัยอยู่หลายเผ่า รวมทั้งกลุ่มเซอด้วย ชื่อที่เรียกในบันทึกมีหลายชื่อคือ หมาน(蛮) หมานเหลียว(蛮僚) ถงหมาน(峒蛮) หรือถงเหลียว (峒僚) พงศาวดารในปลายราชวงศ์ซ่งใต้ เริ่มมีบันทึกเกี่ยวกับชาวเซอ โดยเรียกชื่อชนกลุ่มนี้ว่า “ชาวเซอ” (畲民) และ “ฉวนหมิน” (拳民) หลังปฏิวัติวัฒนธรรมชนกลุ่มนี้เปลี่ยนชื่อเป็น เผ่าเซอ (畲族) จากการสำรวจจำนวนประชากรครั้งที่ 5 ของจีนในปี 2,000 ชนกลุ่มน้อยเผ่าเซอ มีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 709,592 คน พูดภาษาภาษาเซอ จัดอยู่ในภาษาตระกูลจีนธิเบต สาขาภาษาแม้วเย้า 99%ของคำในภาษาเซอใกล้เคียงกับภาษาจีนสำเนียงแคะ (客家) แต่ด้านระบบเสียงมีความแตกต่างกันอยู่ และมีคำศัพท์บางคำเป็นคนละคำแยกต่างหากจากภาษาจีนแคะ ชาวเซอไม่มีภาษาอักษร ใช้อักษรจีน

42. 水族 ชนกลุ่มน้อยเผ่าสุย Shui ethnic minority group


http://cul.yninfo.com/ynmz/tu/2006/4/1146192622_2/pic3 http://ikoku.cool.ne.jp/kishuushou1/IMGP0042p1.jpg http://www.e56.com.cn/system_file/minority/shuizu/fengsu.files/shuizu5.jpg
ข้อมูลสังเขปชนเผ่า
ชนกลุ่มน้อยเผ่าสุยส่วนใหญ่มีถิ่นฐานอยู่ที่เขตปกครองตนเองเผ่าสุย มณฑลกุ้ยโจว และกระจายอยู่ตามอำเภอต่างๆของมณฑลกุ้ยโจวเช่น ลี่โป (荔波) ตู๋ซาน(独山) ตูหยวิน (都匀) หรงเจียง(榕江) ฉงเจียง (从江) และมีส่วนน้อยที่กระจัดกระจายอยู่ในตำบลต่างๆของมณฑลกว่างซี เช่น หรงอาน(融安) หนานตาน(南丹) หวนเจียง(环江) เหอฉือ(河池) เป็นต้น จากการสำรวจจำนวนประชากรครั้งที่ 5 ของจีนในปี 2,000 ชนกลุ่มน้อยเผ่าสุย มีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 406,902 คน พูดภาษาภาษาสุย จัดอยู่ในภาษาตระกูลจีนธิเบต สาขาภาษาจ้วงต้ง แขนงภาษาต้งสุย ชาวสุยมีภาษาอักษรเป็นของตนเอง แต่ปัจจุบันใช้อักษรจีน

43. 塔吉克族 ชนกลุ่มน้อยเผ่าทาจิค Tajik ethnic minority group


http://www.tianshannet.com.cn/media/200601/26/NewsMedia_47106.jpg
http://www.ccnt.com.cn/tradition/a_keaiduozi/photo/keaiduozi18pix1.gif
http://www.gps.caltech.edu/~rkanda/GPS_TienShan2006/Figures_Images/UyghurNumerals.gif
ข้อมูลสังเขปชนเผ่า
ชาวเผ่าทาจิคมีถิ่นอาศัยอยู่ที่กลุ่มปกครองตนเองทาจิค ด้านตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองเวยอูร์(维吾尔Uyghur) ตำบลทาร์ซคูฮัน(Tashqorghan ) มณฑล ซินเจียง นอกจากนี้ยังมีกระจายอยู่ตามอำเภอต่างๆอีกคือ ซัวเชอ (莎车) เก๋อผู่ (泽普) เย่เฉิง(叶城) และผีซาน(皮山) จากการสำรวจจำนวนประชากรครั้งที่ 5 ของจีนในปี 2,000 ชนกลุ่มน้อยเผ่าทาจิค มีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 41,028 คน พูดภาษาภาษาทาจิค จัดอยู่ในภาษาตระกูลอินยุโรเปียน สาขาภาษาอิหร่าน(Iranian) แขนงภาษาพามีรี (Pamiri) ใช้อักษรภาษา Uyghur

44. 塔塔尔族Tatar ethnic minority group

http://www.xjwh.gov.cn/Up_Files/20053221516540.jpg http://www.klmy.gov.cn/zfzd/lyj/images/ttr.jpg
http://www.zhudisheng.com/塔塔尔族.gif
ข้อมูลสังเขปชนเผ่า
ชาวเผ่าทาทาร์ อาศัยอยู่บริเวณเขตปกครองตนเอง เวยอูร์ (维吾尔Uyghur ) ของมณฑลซินเจียง บริเวณที่รวมตัวกันอยู่ค่อนข้างมากคือเมือง อีหนิง (伊宁) ถ่าเฉิง (塔城) อูรุมชี (乌鲁木齐) นอกจากนี้ยังมีกระจายอยู่ในอำเภอต่างๆ ที่เป็นเขตทุ่งหญ้าเลี้ยงสัตว์ของมณฑลซินเจียงเช่น ฉีถาย(奇台) จีมูซาร์(吉木萨尔) อาเลอไท (和阿勒泰) คำเรียกชนเผ่านี้เมื่อเขียนเป็นภาษาจีนอาจใช้อักษรพ้องเสียงต่างๆกัน เช่น 塔塔尔,达怛,达旦 ,达达,达靼,鞑靼 ออกเสียงว่า ทาทาร์ ล้วนหมายถึงชนเผ่านี้ทั้งสิ้น จากการสำรวจจำนวนประชากรครั้งที่ 5 ของจีนในปี 2,000 ชนกลุ่มน้อยเผ่าทาทาร์ มีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 4,890 คน พูดภาษาทาทาร์ จัดอยู่ในภาษาตระกูลอัลไต สาขาภาษาเทอกิค(Turkic) แขนงภาษา Hsiung-Nu;Hun ชนเผ่าทาทาร์อาศัยปะปนอยู่กับชาวเผ่า Uyghur เผ่าคาซัค มาช้านาน ความสัมพันธ์แน่นแฟ้น ชาวทาทาร์สามารถพูดภาษาของทั้งสองชนเผ่าได้ รวมทั้งภาษาเขียนก็ใช้ภาษาของเผ่า Uyghur และเผ่าคาซัค


45. 土族Tu ethnic minority group

http://www.jwb.cn/img/2005-10/01/0930tg4.jpg http://www.cnradio.com/wcm/qinghai/tjk/W020051124570924009527.jpg
ข้อมูลสังเขปชนเผ่า
ชาวเผ่าถู่ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ทางตะวันออกของเมืองหวงสุ่ย(湟水) ริมฝั่งแม่น้ำหวงโห(黄河) และเมืองผีเหลียน(毗连)ในมณฑลชิงไห่ (青海) คือที่ตั้งของกลุ่มปกครองตนเองเผ่าถู่ เมืองฮู่จู้ (互助) ตำบลหมินเหอ (民和 ) ต้าทง (大通) ถงเหริน(同仁) และมีอีกกลุ่มหนึ่งอาศัยอยู่ที่ปกครองตนเองธิเบต เมืองเทียนจู้(天祝) ในมณฑลกานซู่ ในอดีตชาวถู่มีชื่อเรียกหลายชื่อ ชาวถู่ที่อาศัยอยู่ที่เมืองเทียนจู้ ต้าทง ฮู่จู้ เรียกตัวเองว่า ชาวมองโกล (蒙古尔) มองโกลขาว (察罕蒙古 = 白蒙古) ส่วนชาวถู่ที่อยู่ที่หมินเหอเรียกตัวเองว่า ถู่คุน (土昆 หมายความว่า “ ชาวถู่”) ส่วนที่อาศัยอยู่ที่อื่น ๆ บ้างเรียกตัวเองว่า “ชุมชนชาวถู่” (土户家) ชาวธิเบตเรียกชนเผ่านี้ว่า ฮั่วเอ่อร์ (霍尔) ชาวฮั่น ชาวหุย เรียกชนกลุ่มนี้ว่า คนถู่(土人) ชาวถู่(土民) หลังก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน เรียกชื่ออย่างเป็นทางการว่า “ชนกลุ่มน้อยเผ่าถู่” จากการสำรวจจำนวนประชากรครั้งที่ 5 ของจีนในปี 2,000 ชนกลุ่มน้อยเผ่าถู่ มีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 241,198 คน พูดภาษาถู่ จัดอยู่ในภาษาตระกูลอัลไต สาขาภาษามองโกล แต่เดิมชาวถู่ใช้อักษรภาษาจีน ปัจจุบันกำลังดำเนินการประดิษฐ์อักษรขึ้นใช้ โดยใช้อีกษรลาติน

46. 土家族ชนกลุ่มน้องเผ่าถู่เจีย Tujia ethnic minority group

http://www.one101.com/htm/xt/wenzhang/News/tp/11.jpg http://jsyzl.com/images/nation/tujia.jpg
ข้อมูลสังเขปชนเผ่า
ชนกลุ่มน้อยชาวถู่เจียอาศัยอยู่บนหุบเขาหลิงซาน ได้แก่บริเวณตะวันตกของมณฑลหูหนาน อำเภอหย่งซุ่น (永顺) หลงซาน(龙山) เป่าติ้ง(保靖) ซางจื๋อ(桑植) กู่จ้าง(古丈) ในมณฑลหูเป่ยอีกหลายอำเภอเช่น อำเภอหลายฟ่ง(来凤) เฮ่อเฟิง(鹤峰) เสียนเฟิง(咸丰) เสวียนเอิน(宣恩) ลี่ชวน(利川) เอินชือ (恩施) ปาตง(巴东) เจียนสื่อ(建始) อู่เฟิง (五峰) ฉางหยาง(长阳) เป็นต้น ในมณฑลเสฉวนเช่นอำเภอ ซีหยาง(酉阳) ซิ่วซาน (秀山) เ ฉียนเจียง (黔江) สือจู้ (石柱) เผิงสุ่ย(彭水) จากการสำรวจจำนวนประชากรครั้งที่ 5 ของจีนในปี 2,000 ชนกลุ่มน้อยเผ่าถูเจีย มีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 802,8133 คน พูดภาษาถู่ เจีย จัดอยู่ในภาษาตระกูลจีนธิเบต สาขาภาษาธิเบตพม่า ไม่มีภาษาเขียน ปัจจุบันชาวถู่เจียส่วนใหญ่ใช้ภาษาจีน
และอักษรจีน มีเฉพาะที่อำเภอเฮ่อเฟิง มณฑลหูเป่ยประมาณ 2 แสนคนที่ยังพูดภาษาถู่เจียอยู่

47. 佤族ชนกลุ่มน้อยเผ่าว้า Va ethnic minority group

http://www.zytzb.org.cn/zytzbwz/nation/image/wazu.jpg http://www.tourinfo.com.cn/minorities/images/wanzuhentu.jpg http://www.cctv.com/tvguide/20060424/images/20060424102436_5_25b.jpg
http://cpamaster.163service.net/user/user_file/1/forum/2006071616400906.jpg
ข้อมูลสังเขปชนเผ่า
ชาวว้าในจีนมีถิ่นฐานอยู่ในมณฑลหยุนหนาน ที่อำเภอซีเหมิง(西盟) ชางหยวน(沧源) เมิ่งเหลียน (孟连) นอกจากนี้ยังมีกระจายอยู่ตามอำเภออื่นๆอีกเช่น เกิ๋งหม่า(耿马) หลานชัง(澜沧) ซวงเจียง(双江) เจิ้นคัง (镇康) หย่งเต๋อ永德( ) ชางหนิง(昌宁) เหมิงไห่ (勐海) เป็นต้น บริเวณดังกล่าวครอบคลุมพื้นที่ช่วงทิศใต้ของเทือกเขานู่ซาน (怒山) ระหว่างแม่น้ำหลานชาง(澜沧江) ต่อกับแม่น้ำซาร์เวิน(萨尔温江) จึงเรียกชื่อบริเวณหุบเขานี้ว่า “หุบเขาอาหว่า” (阿佤山区) จากการสำรวจจำนวนประชากรครั้งที่ 5 ของจีนในปี 2,000 ชนกลุ่มน้อยเผ่าว้า มีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 396,610 คน พูดภาษาว้า จัดอยู่ในภาษาตระกูลออสโตรเอเซียติค สาขาภาษามอญเขมร แขนงภาษาว้า มีสามสำเนียงภาษาคือ ปารัค(巴饶克) อาหว่า (阿瓦) และ หว่า (瓦) ไม่มีภาษาเขียน ก่อนการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน อังกฤษและอเมริกาเข้ามาเผยแพร่ศาสนาคริสต์ในเผ่าว้า ได้ประดิษฐ์อักษรภาษาว่าขึ้นเพื่อการแปลพระคัมภีร์ แต่ภาษาว้านี้ไม่เป็นที่นิยมใช้ ต่อมาปี 1957 รัฐบาลจีนส่งนักภาษาศาสตร์จีนไปลงพื้นที่และประดิษฐ์ภาษาว้าขึ้นโดยใช้อักษรลาติน ซึ่งใช้มาจนปัจจุบัน

48. 维吾尔族ชนกลุ่มน้อยเผ่าเวยอูร์ Uyghur ethnic minority group

ตัวอย่างภาษาอุยกูร์شىنجاڭ ئۇيغۇر ئاپتونوم رايونى
http://www.cnmuseum.com/images/nation/wwe.jpg http://www.lotour.com/imagessnapshot/2006-3-22/34848_1.jpg
http://yongjiangguizi.com/blog/archives/zhongguogongshangyinhang-weiwueryu.jpg
http://news.xinhuanet.com/ziliao/2005-11/29/xinsrc _322110229162145028474306.jpg
ข้อมูลสังเขปชนเผ่า
ชนกลุ่มน้อยกลุ่มนี้เรียกตัวเองว่า “เวยอูร์” มีความหมายว่า “เชื่อมโยง, ช่วยเหลือ” ส่วนใหญ่อาศัยอยู่บริเวณ ทางทิศใต้ของทุ่งหญ้าเขาเทียนซาน(天山) ในเขตปกครองตนเองเวยอูร์(Uyghur) มณฑลซินเจียง และมีส่วนน้อยกระจายอยู่ที่อำเภอเถาหยวน (桃源) ฉางเต๋อ (常德) ของมณฑลหูหนาน(湖南) จากการสำรวจจำนวนประชากรครั้งที่ 5 ของจีนในปี 2,000 ชนกลุ่มน้อยเผ่าเวยอูร์ มีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 8,399,393 คน พูดภาษาเวยอูร์ จัดอยู่ในภาษาตระกูลอัลไต สาขาภาษาเทอร์จิค ในสมัยโบราณชนเผ่าอุยกูร์ใช้ภาษาอุยกูร์ (回鹘文) หลังจากศาสนาอิสลามเผยแพร่เข้าสู่เผ่าเวยอูร์ในศตวรรษที่ 11 ชาวเวยอูร์ใช้อักษรภาษาอาหรับเป็นหลัก หลังการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีนได้ประดิษฐ์ภาษาเขียนโดยใช้อักษรภาษาลาตินแต่ไม่เป็นที่นิยมนัก ในต้นปีคริสต์ศักราช 80 จึงกลับมาใช้อักษรภาษาอาหรับอีกครั้ง

49. 乌兹别克族ชนกลุ่มน้อยเผ่าอุสเบค Ozbek ethnic minority group
http://www.china-gallery.com/gb/kucun/msys/ fushi/img/wuzibiekezu-1.jpg
http://www.sinobuy.cn/mz/xjms/img/mz8-1.jpg
ข้อมูลสังเขปชนเผ่า
ชาวอุสเบคอาศัยอยู่ในอำเภอต่างๆของเขตปกครองตนเองเวยอูร์ มณฑลซินเจียง เช่น อีหนิง(伊宁) ถ่าเฉิง (塔城) คาเสิน(喀什) อูรุมชี (乌鲁木齐) ซัวเชอ(莎车) เย่เฉิง(叶城) เป็นต้น จากการสำรวจจำนวนประชากรครั้งที่ 5 ของจีนในปี 2,000 ชนกลุ่มน้อยเผ่าอุสเบค มีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 12,370 คน พูดภาษาอุสเบค จัดอยู่ในภาษาตระกูลอัลไต สาขาภาษาเทอร์จิค แขนงภาษา Hsiung-Nu;Hun ภาษาอักษรใช้ภาษาเวยอูร์

50. 锡伯族 ชนเผ่าซีโป๋ Xibe ethnic minority group

http://www.gov.cn/test/images/images/00123f3c47bd05a9a3e601.jpg http://www.china.org.cn/images/138830.jpg
http://www.nx.xinhuanet.com/myh7/2003-09/12/xin_d021e39495434256bbe6f4ff4d9e7710_40.jpg
ข้อมูลสังเขปชนเผ่า
“ซีโป่” เป็นชื่อที่ชนกลุ่มน้อยเผ่านี้เรียกตัวเอง แต่ภาษาจีนมีชื่อเรียกชนกลุ่มนี้ที่ใช้อักษรจีนเขียนแทนเสียงหลายชื่อ เช่น ซีผี (犀毗) ซือปี่(师比) เซียนเปย(鲜卑) ซือปี่(矢比) ซีไป๋(席百) ซีปี่(席比) เป็นต้น มีถิ่นที่อยู่ที่เมืองเสิ่นหยาง (沈阳) คายหยวน (开原) อี้เซี่ยน (义县) เป่ยเจิ้น (北镇) ซินหมิน (新民) เฟิ่งเฉิง (凤城) ของมณฑลเหลียวหนิง(辽宁) และในกลุ่มปกครองตนเองอุสเบค เขตปกครองตนเองอีหลีฮาซัค เมืองชาปูชา มณฑล ซินเจียง นอกจากนี้ยังมีส่วนน้อยกระจายอยู่ตามเขตปกครองตนเองชุมชนรัสเซีย มองโกล มณฑลจี๋หลิน และเมืองหลวงปักกิ่งก็มีชนกลุ่มนี้อาศัยอยู่กระจัดกระจาย จากการสำรวจจำนวนประชากรครั้งที่ 5 ของจีนในปี 2,000 ชนกลุ่มน้อยเผ่าซีโป๋ มีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 188,824 คน ชาวซีโป๋ที่มีถิ่นฐานอาศัยบริเวณภาคตะวันออกเฉียงเหนือใช้อักษรจีนและภาษามองโกล ชาวซีโป๋ที่มีถิ่นฐานอาศัยบริเวณมณฑลซินเจียงใช้ภาษาซีโป๋ ภาษาซีโป๋จัดอยู่ในภาษาตระกูลอัลไต สาขาหม่าน-ทงกุส(Tungus) แขนงภาษาหม่าน

51. 瑶族ชนกลุ่มน้อยเผ่าเย้า Yao ethnic minority group

http://www.yn.gov.cn/image20010518/3582.jpg http://www.yn.gov.cn/image20010518/3584.jpg http://redimages.rednet.com.cn/ArticleImage /200510/1144722263.jpg http://www.kib.ac.cn/Ethnobotany/ethno Pictures/ culture/small02.jpg
ข้อมูลสังเขปชนเผ่า
ชนเผ่าเย้า(หรือเหยาในภาษาจีน) มีชื่อเรียกตัวเองหลายชื่อ อ่านตามเสียงอักษรจีนที่บันทึกไว้มี เหมี่ยน(勉) จินเหมิน(金门) ปู้หนู่ (布努) ปิ่งตัวโยว(炳多优) เฮยหลงเหมิง (黑尤蒙) ลาเจีย(拉珈) นอกจากนี้ด้วยเหตุที่ชาวเย้าในแต่ละท้องที่มีวัฒนธรรม ความเป็นอยู่ และลักษณะที่อยู่อาศัย แตกต่างกัน จึงมีชื่อเรียกตนเองแตกต่างกันไปด้วย เช่น ซานจื่อเหยา(山子瑶)หมายถึงชาวเย้าภูเขา ไป๋คู่เหยา (白裤瑶) หมายถึงเย้ากางเกงขาว หงเหยา (红瑶) หมายถึงเย้าแดง หลานเตี้ยนเหยา (蓝靛瑶) หมายถึงเย้าน้ำเงิน ผิงตี้เหยา(平地瑶) หมายถึงเย้าที่ราบ เอ้าเหยา (坳瑶) หมายถึงเย้าที่ราบหุบเขา เป็นต้น หลังการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน เรียกชื่อชนเผ่านี้รวมกันว่า เผ่าเหยา ชนเผ่าเหยาอาศัยอยู่บริเวณเขตปกครองตนเองเผ่าจ้วงในมณฑลกว่าซี และกระจายอยู่ตามมณฑลต่างๆเช่น หยุนหนาน กว่างซี กุ้ยโจว ลักษณะเด่นของการกระจายถิ่นฐานของชาวเหยาคืออาศัยอยู่กระจัดกระจายมาก และแต่ละพื้นที่มีจำนวนประชากรไม่มาก จากการสำรวจจำนวนประชากรครั้งที่ 5 ของจีนในปี 2,000 ชนกลุ่มน้อยเผ่าเหยา มีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 2,637,421 คน พูดภาษาเหยา แต่การแบ่งสายตระกูลภาษาค่อนข้างซับซ้อน เพราะภาษาในแต่ละพื้นที่มีความแตกต่างกันมาก ถึงขั้นที่ภาษาเหยาในต่างพื้นที่กันไม่สามารถสื่อสารเข้าใจกันได้ บางกลุ่มพูดภาษาจีนและภาษาจ้วงไม่มีภาษาเขียนส่วนใหญ่ใช้ภาษาจีน

52. 彝族 ชนกลุ่มน้อยเผ่าอี๋ Yi ethnic minority group

http://www3.lstv.net.cn/_v2/info/images/2005/x20051001012.jpg
http://pic.jxnews.com.cn/0/02/03/50/2035026_945515.jpg http://bbsimg.qq.com/2005/09/30/002/6.jpg
ข้อมูลสังเขปชนเผ่า
เผ่าอี๋นับเป็นชนเผ่าที่มีประวัติศาสตร์วัฒนธรรมยาวนานที่สุดเผ่าหนึ่งของจีน มีชื่อเรียกตัวเองต่างกันไปตามแต่ละท้องที่ เช่น นั่วซู(诺苏) น่าซู (纳苏) หลัวอู่(罗武) หมี่ซาโพ(米撒泼) ซาหนี(撒尼) อาซี (阿西) เป็นต้น มีถิ่นฐานอยู่ที่มณฑลหยุนหนาน เสฉวน กุ้ยโจว กว่างซี ชาวอี๋อาศัยอยู่อย่างกระจัดกระจายเป็นบริเวณกว้าง และแต่ละที่มีอยู่ไม่มาก บริเวณที่มีชาวอี๋อาศัยอยู่มากได้แก่มณฑลเสฉวนมีชาวอี๋อยู่ที่กลุ่มปกครองตนเองชาวอี๋เขาเหลียงซาน(凉山 ) ที่มณฑลหยุนหนานมีชาวอี๋อยู่ที่กลุ่มปกครองตนเองชาวอี๋เมืองฉู่สยง(雄彝 ) และกลุ่มปกครองตนเองเผ่าฮานีเมืองหงเหอ (红河) ที่มณฑลกุ้ยโจวมีชาวอี๋อยู่ที่เมืองปี้เจี๋ย(毕节)และลิ่วผานสุ่ย (六盘水) ากการสำรวจจำนวนประชากรครั้งที่ 5 ของจีนในปี 2,000 ชนกลุ่มน้อยเผ่าอี๋ มีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 7,762,286 คน พูดภาษาอี๋ จัดอยู่ในภาษาตระกูลจีนิเบต สาขาธิเบตพม่า แขนงภาษาอี๋ มี 6 สำเนียงภาษา เดิมมีภาษาเขียนที่เป็นอักษรภาพ ชื่อว่า อักษรหนาง (囊文) ในปี 1975 มณฑลเสฉวนพัฒนาอักษรภาษาอี๋ให้กับชาวอี๋ที่กลุ่มปกครองตนเองชาวอี๋เหลียงซาน(凉山) ใช้


53. 裕固族ชนกลุ่มน้อยเผ่ายูกูร์ Yugur ethnic minority group

http://www.zytzb.org.cn/zytzbwz/nation/image/yugu.jpg http://www.chinese56.com/msys/ssmz/images/0271.jpg http://www.93600.cn/WenHua/UploadFiles_7086/200604/20060411053342165.jpg
http://www.china-gallery.com/gb/kucun/msys/fushi/img/yuguzu-1.jpg
ข้อมูลสังเขปชนเผ่า
ชาวยูกูร์กว่า 90% รวมตัวกันตั้งถิ่นฐานอยู่ที่เขตปกครองตนเองเผ่ายูกูร์ เมืองซู่หนาน มณฑลกานซู่ อำเภอที่มีชาวยูกูร์อาศัยอยู่มากคือ คังเล่อ (康乐) ต้าเหอ (大河) หมิงฮวา(明花) หวางเฉิง(皇城) หม่าถี(马蹄 ) นอกจากนี้ยังมีส่วนน้อยที่อยู่ที่หมู่บ้านชาวยูกูร์ บ้านหวงหนีเป่า (黄泥堡 ) เมืองจิ่วเฉวียน(酒泉) ชาวยูกูร์เรียกตัวเองว่า “เหยาฮูร์”( 尧呼尔) สมัยราชวงศ์หยวนและหมิงเรียกว่า “ซาลีเว่ยอู” (撒里畏兀) หรือ “ซาลีเว้ยอูร์” (撤里畏兀儿) ปัจจุบันยังมีชื่อเรียกของชนกลุ่มนี้ต่างหากไปอีก เช่น ซีลาเวยกูร์ (锡喇伟古尔) ซีลากูร์หวางฟาน (西喇古儿黄番) ในช่วงต้นของการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน รัฐบาลจีนเรียกชื่อชนกลุ่มนี้ว่า “ซาหลี่เวยอูร์”( 撒里维吾尔) ในปี 1953 รัฐบาลและตัวแทนชนเผ่าหารือเพื่อตกลงชื่อที่ถูกต้อง และตกลงเรียกชื่อชนกลุ่มนี้ว่า“เหยาฮูร์”( 尧呼尔) ใช้อักษรจีนแทนเสียงคือ ยวี่กู้裕固จากการสำรวจจำนวนประชากรครั้งที่ 5 ของจีนในปี 2,000 ชนกลุ่มน้อยเผ่ายูกูร์ มีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 13,719 คน ชาวยูกูร์มีภาษาพูด 3 ภาษาได้แก่ ผู้ที่อาศัยอยู่บริเวณทิศตะวันตกของเขตปกครองตนเองเผ่ายูกูร์ เมืองซู่หนาน มณฑลกานซู่ พูดภาษายูกูร์ตะวันตก จัดอยู่ในภาษาตระกูลอัลไต สาขาเทอจิค สองคือ ผู้ที่อาศัยอยู่บริเวณตะวันออกเขตปกครองตนเองเผ่ายูกูร์เมืองซู่หนาน พูดภาษายูกูร์ตะวันออก จัดอยู่ในภาษาตระกูลอัลไต สาขามองโกล ส่วนกลุ่มที่นอกเหนือจากนี้ใช้ภาษาจีน ชาวยูกูร์ไม่มีภาษาเขียน ส่วนใหญ่ใช้อักษรภาษาจีน


54. 藏族ชนกลุ่มน้อยเผ่าธิเบต Tibetan ethnic minority group


http://www.chinatibetnews.com/media/200208/14/NewsMedia_244.jpg http://images.mjjq.com/images/potala/tibet_potala_mjjq_008.jpg
http://elearning.ncist.edu.cn/NCourse/dnggsj/b/b_1/b_1_3/b_1_3_01.files/image004.jpg
http://big5.chinabroadcast.cn/gate/big5/gb.cri.cn/mmsource/images/2005/05/24/nc050524029.jpg
ข้อมูลสังเขปชนเผ่า
ชนกลุ่มน้อยเผ่าธิเบตนี้นับได้ว่าเป็นกลุ่มชนที่มีความสำคัญมากที่สุดในประวัติศาสตร์จีนกลุ่มหนึ่ง มีถิ่นฐานอยู่บริเวณที่ราบสูงอันกว้างใหญ่ชิงจั้ง (青藏高原) มีถิ่นที่อยู่อยู่ที่เขตปกครองตนเองธิเบต และในเขตปกครองตนเองธิเบตมองโกล มณฑลชิงไห่หลายเมืองเช่น ไหเป่ย(海北) หวางหนาน (黄南) ไห่หนาน (海南) กว่อลั่ว (果洛) ยวี่ซู่ (玉树) มณฑลกานซู๋มีอยู่ในเขตปกครองตนเองธิเบตเมืองกานหนาน (甘南) และเขตปกครองตนเองธิเบตเมืองเทียนจู้(天祝) ในมณฑลเสฉวนมีอยู่ที่เขตปกครองตนเองธิเบตเมืองอาป้า (阿坝) เขตปกครองตนเองธิเบตเมืองกานหมิ่น(甘孜) เขตปกครองตนเองธิเบตอำเภอมู่หลี่ (木里 ) ในมณฑลหยุนหนานที่เขตปกครองตนเองธิเบตเมืองตี๋ชิ่ง จากการสำรวจจำนวนประชากรครั้งที่ 5 ของจีนในปี 2,000 ชนกลุ่มน้อยเผ่าธิเบต มีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 5,416,021 คน ชาวธิเบตมีภาษาพูดและภาษาเขียนเป็นของตนเองคือภาษาธิเบต จัดอยู่ในภาษาตระกูลจีนธิเบต สาขาธิเบตพม่า แขนงภาษาธิเบต มี 3 สำเนียงภาษาคือ สำเนียงเว่ยจั้ง (卫藏) สำเนียงคัง (康 ) และสำเนียงอันตัว(安多) อักษรธิเบตประดิษฐ์ขึ้นโดยดูแบบอย่างภาษาสันสกฤตในตอนต้นศตวรรษที่ 7 และมีการพัฒนาแก้ไขถึงสามครั้ง เป็นภาษาที่มีพการประสมเสียงพยัญชนพสระ และใช้มาจนปัจจุบัน


55. 壮族 ชนกลุ่มน้อยเผ่าจ้วง Zhuang ethnic minority group

http://bbsimg.qq.com/2005/09/30/002/24.jpg http://www.rauz.net/images/seydip-1.jpg
http://ysp.cn/htdocs/upimgx/20054131659788.JPG http://www.gxradio.com/admin/news/2006-3-5/11414_.jpg
ข้อมูลสังเขปชนเผ่า
ชาวจ้วงเป็นชนกลุ่มน้อยในจีนที่มีจำนวนประชากรมากที่สุด มีถิ่นฐานอยู่ที่เขตปกครองตนเองเผ่าจ้วงมณฑลกว่างซี เขตปกครองตนเองเผ่าจ้วงและเผ่าแม้วมณฑลหยุนหนาน และมีส่วนน้อยกระจายอยู่ที่ในบริเวณต่างๆของมณฑลกว่างตง หูหนาน กุ้ยโจว และเสฉวน คำเรียกชื่อชาวจ้วงเป็นคำที่ชนกลุ่มนี้ใช้เรียกตนเองว่า “ปู้จ้วง” นอกจากนี้ชาวจ้วงมีคำเรียกตัวเองอีกมากมายแตกต่างกันตามถิ่นที่อยู่ เช่น ปู้หนง(布侬) ปู้ถู่(布土) ปู้ย่าง布样( ) ปู้ปาน(布斑) ปู้เยว่(布越) ปู้น่า(布那) หนงอาน(侬安) ปู้เพียน(布偏) ถูหล่าว(土佬) เกาหลาน(高栏) ปู้ม่าน (布曼) ปู้ต้าย(布岱) ปู้หมิ่น(布敏) ปู้หลง(布陇) ปู้ตง(布东) เป็นต้น หลังการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีนรวมเรียกชื่อ ชนเผ่านี้ว่า “ถง” (僮族) ในปี 1965 ตามข้อเสนอของโจวเอินหลาย (周恩来) รัฐบาลจีนได้เปลี่ยนชื่อเรียกชนกลุ่มนี้เป็น “จ้วง” (壮) จากการสำรวจจำนวนประชากรครั้งที่ 5 ของจีนในปี 2,000 ชนกลุ่มน้อยเผ่าจ้วง มีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 16,178,811 คน พูดภาษาจ้วง จัดอยู่ในภาษาตระกูลจีนธิเบต สาขาภาษาจ้วงต้ง แขนงภาษาจ้วงไต ในสมัยซ่งใต้มีการใช้ภาษาเขียนที่เป็นอักษรจีนแบบเหลี่ยม แต่ไม่เป็นที่แพร่หลายมากนัก ส่วนมากใช้สำหรับจดชื่อสถานที่ เขียนเพลงกลอน และบันทึกเรื่องราว ในปี 1955 รัฐบาลจีนพัฒนาระบบการเขียนอักษรภาษาจ้วงโดยใช้อักษรลาติน และใช้อย่างแพร่หลายมาจนปัจจุบัน

56.汉族 ชาวฮั่น

http://dance.jnu.edu.cn/DRESS-1/DRESS-56/han.jpg http://arp-w.com/kokorokan1.gif
http://img.hc360.com/cloth/info/images/200604/200604260101.jpg

ชาวฮั่นคือประชากรหลักของประเทศจีน มีจำนวนประชากรมากที่สุดในโลก ปัจจุบันประชากรจีนเท่าที่สำรวจได้มีจำนวนประมาณ 1,300,000,000 คน คิดเป็น 19% ของประชากรโลก นอกจากในประเทศจีนแล้ว ชาวจีน (ชาวฮั่น) อาศัยอยู่ทำประเทศทั่วโลก โดยเฉพาะประเทศในแถวเอเชียอาคเนย์ มีประชากรชาวจีนอพยพไปตั้งถิ่นฐานตั้งแต่อดีตจนปัจจุบันเป็นจำนวนมาก ภาษาที่พูดคือภาษาจีน (ภาษาฮั่น) จัดอยู่ในภาษาตระกูลจีนธิเบต อักษรที่ใช้คืออักษรจีน ภาษาพูดแบ่งออกเป็น 7 สำเนียงภาษาคือ กวานฮว่า (官话 ) อู๋หยวี่ (吴语) เค่อเจีย (客家) หมิ๋นหยวี่(闽语) เอ้าหยวี่ (奥语) เซี่ยงหยวี่(湘语)และ กั้นหยวี่ (赣语)
บทสรุป
ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีนมีอาณาบริเวณกว้างใหญ่ไพศาล มีเนื้อที่ 9,596,960 ตารางกิโลเมตร หรือเปรียบเทียบอย่างคร่าวๆ คือมีอาณาเขตเท่ากับ 22 เท่าของประเทศไทยโดยประมาณ จากการสำรวจจำนวนประชากรเมื่อปี 2006 มีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 1,313,973,713 คน
[2]ด้วยอาณาบริเวณที่ครอบคลุมพื้นอันกว้างใหญ่นี้เอง ทำให้ประเทศจีนรวบรวมเอาประชากรที่ต่างเผ่าพันธุ์ไว้มากมายถึง 56 ชนเผ่าอยู่ด้วยกัน ในอดีตก่อนการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน ปัญหาความวุ่นวาย ปัญหาการต่อต้านรัฐบาล ปัญหาการก่อความไม่สงบของชนกลุ่มน้อยในประเทศถือเป็นปัญหาใหญ่หลวงอย่างหนึ่ง และเป็นปัญหาที่ไม่อาจละเลยหรือมองข้ามได้ เมื่อก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีนสำเร็จ เพื่อความมั่นคงและเป็นปึกแผ่นของประเทศ ตลอดจนเพื่อควบคุมดูแลชนกลุ่มน้อยที่มีอยู่มากมายกระจัดกระจายอยู่ทั่วไป ประเทศประเทศจีนมีนโยบายต่อชนกลุ่มน้อยอย่างเป็นรูปธรรม โดยเน้นให้ชนกลุ่มน้อยในประเทศรู้สึกว่าตนเป็นพลเมืองคนหนึ่งของประเทศจีน นโยบายที่รัฐบาลจีนปฏิบัติต่อชนกลุ่มน้อยในประเทศได้แก่ 1.สนับสนุนให้เกิดความเท่าเทียม เสมอภาคของทุกชนเผ่า 2. กำหนดให้มีเขตการปกครองตนเองของแต่ละชนเผ่า 3. พัฒนาเศรษฐกิจ อาชีพ และวัฒนธรรมของชนกลุ่มน้อย 4.พัฒนาให้ชนกลุ่มน้อยมีส่วนร่วมทางการเมือง 5.พัฒนาให้ชนกลุ่มน้อยมีความรู้ เทคโนโลยีที่ทันสมัย 6. สนับสนุนให้ชนกลุ่มน้อยให้มีภาษาอักษรเป็นของตนเอง 7. ให้ความเคารพประเพณีวัฒนธรรมของชนกลุ่มน้อย 8. ให้ความเคารพต่อศาสนา ความเชื่อและอิสรภาพของชนกลุ่มน้อย
จากการดำเนินนโยบายที่รัฐบาลจีนมีต่อชนกลุ่มน้อยที่ผ่านมาแสดงให้เห็นว่านโยบายดังกล่าวประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก ประเทศที่มีความแตกต่างหลากหลายชนเผ่าสามารถอยู่ร่วมกันอย่างสามัคคี และร่วมกันพัฒนาประเทศได้อย่างสันติสุข ชนเผ่าทั้ง 56 ชนเผ่าของประเทศมีความเสมอภาค สามัคคี ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน เป็นแรงผลักดันอันยิ่งใหญ่ ที่จะนำประเทศไปสู่การเป็นประเทศที่มีความพัฒนาที่ยั่งยืน


[1] ออกเสียงตามชื่อเรียกที่เขียนเป็นภาษาจีน แต่ชื่อที่เป็นที่รู้จักในภาษาไทยคือ เผ่าอุยกูร์ ชื่อนี้ภาษาอังกฤษเขียนว่า Uyghur
[2] อ้างอิงจาก website 维基百科:http://zh.wikipedia.org/w/index.php?title=%E4%B8%AD%E5%8D%8E%E4%BA%BA%E6%B0%91%E5%85%B1%E5%92%8C%E5%9B%BD&variant=zh-cn

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น